غزل شمارهٔ ۳۵۸۴

هوش مصنوعی: چهره زیبا و گلی تو هر جا که نمایان شود، باعث می‌شود که باغ‌ها به مانند بستر گل بر روی شبنم، زیبا و دلنشین شوند.

هوش مصنوعی: عشق نگرانی‌های زیادی به دل من می‌آورد و مانند دایه‌ای است که از نزدیک شدن به کودکی که بیمار است اجتناب می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر تو بدون هیچ قصوری به من آسیب رسانده است، حالا من آرزو می‌کنم که او نیز به همین درد دچار شود.

هوش مصنوعی: عشق وقتی وجود نداشته باشد، زبانش مانند شمشیری تند و برنده است. اما وقتی صبح فرا می‌رسد و دانش مانند شعله‌ی شموعی که در حال خاموش شدن است می‌گردد، عشق متجلی می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که بدن از غم ناتوان شود، روح و جان در سختی قرار می‌گیرد و وقتی که دل تنگ شود، رازهای پنهان نمایان می‌شوند.

هوش مصنوعی: باغبان عزیز، با ناز و زیبایی که به چمن می‌دهد، دل گل‌های غنچه را با نسیم صبحگاهی شاداب و خوشبو می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر دل ما پاک و صاف باشد، زیبایی و حسن در آن نمایان می‌شود. آه! چه روزی خواهد بود که آیینه دل‌مان تیره و تار شود و آن جلوه زیبا از بین برود.

هوش مصنوعی: می‌توان به راحتی و با یک چشم به هم زدن به مصر رفت، اگر کسی که رهبری سفر را بر عهده دارد، شایسته باشد.

هوش مصنوعی: اگر هدایت‌کنندگان دلسرد و بی‌توجه باشند، اصلاح مسیر دشوار و غیرممکن خواهد بود و در این حالت، کسی که در خواب است، نمی‌تواند بیدار شود.

هوش مصنوعی: یوسف کسی است که در میان تمامی خواسته‌ها و جذابیت‌های دنیا، خود را فراموش نکند و همیشه ارزش‌های واقعی‌اش را بشناسد، حتی اگر اطرافش پر از افرادی باشد که او را می‌طلبند.

هوش مصنوعی: سخن وقتی به گوش شنوندگان خوب و لايق برسد، مانند این می‌ماند که یک قطره آب درون صدفی قرار گیرد و با گذشت زمان تبدیل به مروارید با ارزش و زیبا شود.