غزل شمارهٔ ۳۵۸۱

هوش مصنوعی: اگرچه من سعی کنم تشنگی دل را برطرف کنم، اما حقیقت این است که هیچ چیز نمی‌تواند آن را از بین ببرد. حتی اگر لبان او مثل عقیق در دهان من آبی شود، باز هم عطش من رفع نخواهد شد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در سایه‌ی سایه‌بان تو آرامش یافته و خوابش برده باشد، از تابش خورشید روز قیامت هیچ غمی ندارد.

هوش مصنوعی: تخم امید هیچ‌گاه بارور نخواهد شد و به شکوفایی نخواهد رسید، مگر اینکه دل آدمی آماده پذیرش آن باشد و به اندازه کافی آب برای رشدش وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که مدتی در این دایره مشغول خودش باشد، در نهایت به دور باطل و بی‌پایانی خواهد افتاد.

هوش مصنوعی: زخم‌هایی که از دیگران می‌خوریم، اگرچه به ظاهر زیادند و ممکن است به نظر برسند که دردناک‌اند، اما در مقایسه با داغی که در دل ما ناشی از عشق و دلشکستگی هست، چیزی نیستند. درد و رنج واقعی ما از نوری است که در زندگی‌مان وجود دارد، مثل نور ماه که می‌تواند عمیق‌تر و مراقبتی‌تر باشد.

هوش مصنوعی: عشق در نهایت به دل افسرده می‌رسد و مانند دریا روشنایی می‌آورد و می‌تواند همچون یک سیلاب در آینه طوفانی شود.

هوش مصنوعی: خار در لباس نادانان به زیبایی گل تبدیل می‌شود، همچنان‌که مژه در چشم کسی که درد نمی‌کشد، به رگ خواب او تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که در نور آیینه نظر می‌کند، سخن را می‌شناسد و حرف‌های آن روز به سوی دل سبز و شاداب می‌رود، به‌طوری‌که دلش آرام و زنده می‌شود.

هوش مصنوعی: از لطف و گرمای محبت تو، صائب، چیزی نمی‌ماند. حتی اگر دل مانند فولاد محکم باشد، باز هم در برابر این محبت آب می‌شود.