غزل شمارهٔ ۳۵۷۶

هوش مصنوعی: هر کسی که از خواسته‌های خود چشم بپوشد و به زندگی‌اش توجه کند، همیشه بی‌قرار و پریشان خواهد بود. اما کسی که به دنبال دل‌خواهش برود، به هدفش خواهد رسید.

هوش مصنوعی: برق و درخشش دامن به کجا و دست‌های ضعیف و بی‌ارزش به کجا؟ خارهایی که در پای دوستی تو وجود دارد، به سختی می‌تواند برود.

هوش مصنوعی: وقتی که جان سوختگان به کعبه می‌رسد، هر کسی که در مسیر جست‌وجو قدم بردارد، به دنبال دلش می‌رود.

هوش مصنوعی: خضر (نماد هدایت) را ترک کن و به راه افرادی برو که به صراط مستقیم می‌رسند. چند سال از عمرت را صرف افکار بیهوده می‌کنی؟

هوش مصنوعی: دست خود را به دامن موفقیت بزن و از خودت فراتر برو؛ نادرست است که در باتلاق مشکلات گیر کنی.

هوش مصنوعی: اگر من به این درک رسیده‌ام که عشق و اشتیاق مانند رحمت است، باید برای کسی که به خانه برود حسرت بخورم.

هوش مصنوعی: هرکس بدون خواسته و اراده‌ی خود مانند پروانه به جمع دیگران بپیوندد، زودتر از آنچه که فکر کند، به سرنوشتی ناگوار دچار خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر کسی که می‌خواهد حرفش را نپذیرفت، باید مانند یک قلم عمل کند و کلماتش را با دقت و توجه روی کاغذ بیاورد.

هوش مصنوعی: هر کس که به زیبایی و دلربایی معشوق نگاه کند و بی‌هوش شود، درد و زخم عشقش بیشتر از همیشه نمایان می‌شود، همچون گلی که در پارچه‌ای پیچیده شده باشد.

هوش مصنوعی: اگر حرف‌های نیکو و درست تو را به بابل ببرند، سحر و جادوی جادوگر بابل از ذهن او خواهد رفت.