برگردان به زبان ساده
شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود
دل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود
هوش مصنوعی: در شب که چهره‌ات بواسطه شراب درخشید، دل من بیشتر از یک کشتی در حال طوفان مضطرب و پرهیاهو بود.
خار در پیرهنم جوهر ذاتی می ریخت
بس که چون تیغ مرا ذوق ز عریانی بود
هوش مصنوعی: خارهایی که در پیراهنم فرو رفته بودند، به خاطر تاثیری که بر من داشتند، مانند جوهر اصلی وجودم را تحت تأثیر قرار می‌دادند؛ زیرا احساس برهنگی و عریانی برای من خوشایند و زیبا به نظر می‌رسید.
دیده شوخ به گرداب غم انداخت مرا
یاد آن روز که در عالم حیرانی بود
هوش مصنوعی: چشمان خوش‌خلق من را به دام اندوه انداخت، یاد آن روزهایی افتادم که در سردرگمی و حیرت بودم.
شیشه و سنگ بغل گیری هم می کردند
چه صفا بود که در عالم روحانی بود
هوش مصنوعی: شیشه و سنگ کنار هم بودند و با هم دوستی می کردند؛ چه زیبایی داشت آن زمان که این دوستی در دنیای معنوی بود.
شوق روزی که به گرد تو مرا می گرداند
آسمان صورت دیوار گرانجانی بود
هوش مصنوعی: شوق آن روزی که آسمان مرا به دور تو می‌چرخاند، حس و حال عجیبی داشت که مانند دیواری سنگین بر دوشم سنگینی می‌کرد.
شهری از حسن غریب تو بیابانی شد
عاشق لیلی اگر یک دو بیابانی بود
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت تو، شهری به مانند بیابان شده است. اگر عاشق لیلی تنها یکی یا دو نفر از بیابانی‌ها بود، وضعیتی دشوارتر نمی‌شد.
از سر کوی تو روزی که به جنت رفتم
توشه راه من از اشک پشیمانی بود
هوش مصنوعی: روزی که به بهشت رفتم، تنها چیزهایی که برای سفر همراه داشتم، اشک‌های پشیمانی‌ام بود که از عشق تو ریخته بودم.
چون قلم تا کمر هستی ناقص بستم
تیغ دایم به سرم از خط پیشانی بود
هوش مصنوعی: وقتی که قلم تا نیمه به پایان کار می‌شود، احساس نقصی در وجودم دارم و احساس می‌کنم که فشار دائمی بر روی سرم وجود دارد، که ناشی از خطای من است.
تا برآورد سر از حلقه مستی صائب
دل ما شانه کش زلف پریشانی بود
هوش مصنوعی: تا زمانی که از دور مستی بیرون آمده و خود را جمع‌وجور کردیم، دل ما همچنان به خاطر زلف‌های نامنظم و پریشان دلبری می‌کند.
