غزل شمارهٔ ۳۲۲۳

هوش مصنوعی: دل از عشق می‌پرد و چشم معشوقه باید که به مجنون شبیه شود، چنان که آهویی باید به حیات در دشت.

هوش مصنوعی: نگاه او به قدری زیباست که دل را به لرزه می‌اندازد و از موهایش حسی خوشبو منتشر می‌شود. حالا دیگر نیازی به تظاهر و تصنع نیست، اینگونه موها باید در چنین حالتی باشند.

هوش مصنوعی: از نشئه‌ی عطر پیراهن معشوقان، بویی به مشام می‌رسد، درست مثل بوی ماه مصری که باید اینگونه حس شود.

هوش مصنوعی: این دنیا و آن دنیا به خاطر زیبایی و جذابیت خود، تحت تاثیر و تسلط او قرار گرفته‌اند، مانند اینکه مژگان او بر اثر ابروهایش در شکل خاصی جلوه می‌کند. چنین زیبا و دلچسب باید باشد.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی مانند جریانی لطیف است که غنچه‌های خواب‌آلود را بیدار نمی‌کند؛ بلکه سرور اندیشه به چنین حالتی افتاده و در زانوان خود غرق می‌شود.

هوش مصنوعی: کفن به عنوان نماد مرگ و جدایی، به ما یادآوری می‌کند که زندگی باید به گونه‌ای معنا پیدا کند که در برابر حقیقت و واقعیت‌های زندگی، با تلاش و جستجو همراه باشد. تلاش برای پیدا کردن حقیقت و معنا در زندگی، باید هدف ما باشد و باید از موانع عبور کنیم.

هوش مصنوعی: زمین و آسمان از شوق و شور به وجد آمده‌اند و از طعم شعر صائب بهره‌مند می‌شوند. این‌گونه هیاهو و سر و صدا برای بیان معنا نیاز است.