غزل شمارهٔ ۲۹۳۷

هوش مصنوعی: خداوند از چشمان بد محافظت کند آن کسی را که از آلودگی دور است و در میان سختی‌ها و خطرات، مثل پروانه‌ای که در نور چراغ می‌دود، دچار بی‌احتیاطی نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من بال و پر دل را از عشق شکستیم، اما نمی‌دانستم که این پرنده با دست شه، یعنی فرمان و سرنوشت او، پروازش را به شکل خاصی رقم می‌زند.

هوش مصنوعی: خط زیبا و دلربای آن معشوق، آتشین و جذاب است، اما در نهایت، کسی که از دل و احساساتش قدرت و شهامت دارد، تحت تأثیر این آتش قرار نخواهد گرفت.

هوش مصنوعی: در غربت، خاکِ وطن نمی‌تواند سیراب شود، همچنان که یوسف در کناره‌ی نیل آرزوی آب را در دل دارد.

هوش مصنوعی: من به قدری گناهانم را شمرده‌ام که دستم خسته شده است. حالا کسی نیست که بتواند حساب دانه‌های ریز شن صحرا را نگه‌دارد.

هوش مصنوعی: در این مکان که همه چیز به یکدیگر مرتبط است، هر چشم و هر بیننده‌ای به نوعی خاص، حقیقت را می‌بیند. حبابی که از دریا بیرون می‌آید و به وحدت اشاره دارد، نشان می‌دهد که نگاه هر فرد ممکن است با گناهی همراه باشد.

هوش مصنوعی: از دلم که به خاطر گناهان و نافرمانی‌ها تیره و ناامید شده، چه انتظاری می‌توانم داشته باشم؟ زیرا باغ امیدواری در دل من بیشتر از ابرهای سیاه و تیره است.

هوش مصنوعی: اگر بینش درست و عمیقی داشته باشی، می‌توانی ببینی که نشاط و شادی از دل غم به وجود می‌آید و غم نیز گاهی ناشی از شادی است. مانند این که لبخند و خنده می‌تواند در دل ابرهای بارانی پنهان باشد.

هوش مصنوعی: چهره‌ات را با نور غیرت و استقلال مانند خورشید روشن کن، زیرا که همیشه از طمع و آرزوی دیگران نسبت به خودت در امان نبودی.

هوش مصنوعی: نه در جهنم و نه در بهشت، دلم آرامش پیدا نکرد. نمی‌دانم روح من کجاست و در کجا آرامش خواهد یافت.