غزل شمارهٔ ۲۸۸۲

هوش مصنوعی: زمانی که آن معشوق زیبا به تماشای باغ می‌روید، با زنجیری که دارد، خود را به درخت سرو می‌بندد، درست مانند قمری که خود را به کمر درخت می‌بندد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی با لبان شیرین خود طعم شیرینی دارد، به خاطر حرف تلخی که من می‌زنم، مرا با کلماتش در کام خودش متوقف می‌کند.

هوش مصنوعی: در دل من چگونه می‌توان عشق را مهار کرد؟ و کیست که می‌تواند مهمان غیبی را که در درونم است، با قید و بند درآورد؟

هوش مصنوعی: چطور می‌تواند دل، راز کوچک عشق را پنهان کند؟ که حتی سنگ سخت هم نمی‌تواند جلوی چشم این شعله را بگیرد.

هوش مصنوعی: در دریای وحدت غوطه‌ور شدم، و با چشم پوشی از خود، یکی می‌شوم. مانند حبابی که در دریا غرق می‌شود، به محض اینکه به خودم نگاه نکنم.

هوش مصنوعی: حریصان به چیزهای بی‌اهمیت راضی می‌شوند و مانند مگسی در دام عنکبوت گرفتار می‌شوند که تارهای سست حبسشان می‌کند.

هوش مصنوعی: شاخسار بی‌ثمر درختی که هیچ نتیجه‌ای نمی‌دهد، از جیب نبات بیرون می‌آید و نمی‌دانیم که کی میوه امید ما به بار خواهد نشست.

هوش مصنوعی: اگر کسی خواب خوشی ببیند و از آن برخیزد، می‌تواند به راحتی بارهای سنگین را جمع کند و سفر کند. زیرا کسی که می‌خواهد به سفر برود، باید بارش را بر کمرش بندد و آماده حرکت شود.

هوش مصنوعی: زندگی کن تا مانند یک پرنده خاکستری شود. اگر زندگی‌ات را به چیزی بهتر پیوند بزنی، آن‌گاه نامه‌ات مانند سمندر خواهد شد.