غزل شمارهٔ ۲۸۲۲

هوش مصنوعی: هر کسی که از راه راست و اصول اخلاقی دور شود، نمی‌تواند خود را به درستی حفظ کند. امیدوارم آن روزی نرسد که زیبایی و محبت معشوق از من دور شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که به کلمات من توجه کند و در مورد آنها فکر کند، از زندگی‌اش سیر شده و به سرنوشت خود فکر می‌کند. او مانند ماری است که از خطر دور می‌شود و به مسیر دیگری می‌رود.

هوش مصنوعی: در آن دیاری که مانند من کسی وجود ندارد، راه‌ها پر از غبار می‌شود و این غبار باعث می‌شود که یوسف از شرم نتواند به بازار برگردد.

هوش مصنوعی: من بیمارم و چشمان ناتوانم مرا رنج می‌دهند، اما شاید مسیحا از کنار بستر من برگردد.

هوش مصنوعی: آیا برای سپهر نیلگون بهتر از این وجود دارد که دلخور باشد؟ در حالی که از من زنگاری به آینه برگردد.

هوش مصنوعی: محبت مانند رشته‌ای است که موجب می‌شود زیبایی‌ها همیشه در کنار هم باشند؛ اما اگر یک بلبل از باغ گل فرار کند، آن زیبایی‌ها از هم پراکنده می‌شوند.

هوش مصنوعی: زمانی که نوری مانند نور خورشید بر روی آب بتابد، آب آن نور را منعکس می‌کند. وقتی که کسی آن چهره‌ی زیبا و آتشین را نگاه می‌کند و سپس به طرف دیگر برگردد، این نور باز هم در ذهنش باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: تیغِ دورو به شدت می‌زند، به‌طوری‌که نوری که به جهان می‌تابد، نمی‌تواند از اثر آن بر روی چهره‌اش کم شود و تصویر او نمی‌تواند محو شود.

هوش مصنوعی: اگر گلی بر روی خود آب بریزد، نمی‌شود که به خاطر این عمل، خاصیت و ویژگی خود را از دست بدهد و تبدیل به خار شود.