غزل شمارهٔ ۲۸۱۵

هوش مصنوعی: هر بار که به آب کم عمق نزدیک می‌شوم، دیوانگی من چه زمانی هم‌راز و هم‌دم خواهد شد؟ من و دریایی که از یک موجش چنین آرامش نمی‌یابم.

هوش مصنوعی: هر کس که از خود بگذرد و بیرون آید، می‌تواند راهنمایی برای دیگران باشد. خودی که دچار سرگشتگی است، سبب راهیابی کسانی می‌شود که در جستجوی حقیقت و هدایت هستند.

هوش مصنوعی: این چه عادت ناپسند است که هر کسی که از خوشبختی و سعادت برخوردار است، برای جلب توجه دیگران، مانند پرنده‌ای زیبا و فریبنده سر و صدا کند؟

هوش مصنوعی: شاید قفس بتواند ما را از پرواز باز دارد، اما اگر آتش در وجود ما شعله‌ور شود، دیگر هیچ چیز نمی‌تواند ما را متوقف کند.

هوش مصنوعی: در این باغی که رنگ و عطرش به هم بی‌ربط است، کسی چه زمانی می‌تواند به دنبال نسیمی آشنا باشد؟

هوش مصنوعی: بار سنگین وابستگی به دنیا، نیاز به راهنمایی و مادیات دارد. چه نیازی به بوی پیراهن است که در دنباله نسیم حرکت کند؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که دل را از تن جدا کنی، باید با شدت و قدرت تلاش کنی؛ زیرا در روزی که باد بوزد، کاه به سرعت از دانه‌اش جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: عشق تو هیچ وقت نمی‌تواند از دل من بیرون برود، حتی اگر سنگ دل‌ترین افراد هم بخواهد مرا ملامت کنند.

هوش مصنوعی: سکندر در جستجوی زندگی جاودان، از چشمه خضر آب می‌گیرد، در حالی که غافل از این است که با قناعت و رضا به آنچه دارد، می‌تواند به آبرو و حیات جاودانه دست یابد.

هوش مصنوعی: مبادا که کسی در روزهای سخت دچار سختی و نگرانی شود. ای خدا، گندم دل من به دو نیم شود از ترس سنگ آسیا.

هوش مصنوعی: من از رضایت و نارضایتی در این دو جهان دل بریده‌ام و حالا هیچ باری بر دوش ندارم که باعث دردسرم شود.