غزل شمارهٔ ۲۷۷۷

هوش مصنوعی: این گنبد سفید که به دور ما می‌چرخد، نه از نور خورشید و ماه ساخته شده است، بلکه به یاد بی‌گناهان است که در این زندان زندگی می‌کنند.

هوش مصنوعی: آه من بی‌هیچ رنگ و نشانی از دل بیرون می‌آید، افسوس بر آن صیدی که از من نشانه‌ای نخواهد یافت.

هوش مصنوعی: یوسف من تنها از زیبایی‌های قصر و خانه‌های دلربا، چشمی در کنعان سفید باقی مانده است.

هوش مصنوعی: قطع کردن پیوند دل از کسانی که چشم‌های زیبا دارند کار دشواری است؛ مانند این که موی سر با جدایی از گلِ خوشبو، سفید می‌شود.

هوش مصنوعی: نامه مانند برف است که در روز قیامت به دوران شما خواهد آمد، و تو در اینجا به فکر این هستی که روی سفره‌ات نان سفیدی باشد.

هوش مصنوعی: اگر به دقت فکر کنی، می‌بینی که بنای زندگی و زیبایی‌هایی که برپا کرده‌ای، در واقع یادآوری از مرگ و اندوه است. اما تو از روی سادگی و نادانی، بر این موضوع توجهی نداری و همچنان به ساختن و آراستن می‌پردازی.

هوش مصنوعی: شخصی با روح پاک و نیت نیک، پس از عبور از سختی‌ها و آزمایشات، به آرامش و فیض می‌رسد. مانند اینکه پس از سوزاندن عود، گرچه خاکستر می‌ماند، اما در نهایت چیزی زیبا و خالص باقی می‌ماند که می‌تواند لبخند و شادابی را به ارمغان آورد.

هوش مصنوعی: در صبح دوستی و مهربانی، پیری به همراه نور و محبت چهره‌اش را نشان می‌دهد، اما تنها در یک شب، مانند ابروی ماه درخشان و سفید، تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: ما افرادی که روحی سبک و آزاد دارند را دست کم نگیر، زیرا از کسی که بی‌فکر و بی‌عقل باشد، چهره‌ای خالی و بی‌معنا به جا می‌ماند.

هوش مصنوعی: زبانت را از غیبت و بدگویی دیگران پاک کن، ای کسی که هر روز دندان‌هایت را با مسواک سفید می‌کنی.

هوش مصنوعی: در خیابان‌ها و کوچه‌ها، زیبایی‌های بسیار زیادی وجود دارد که با حضور ماهروها به تماشاگران خود جلوه می‌کنند، طوری که حتی ماه هم نمی‌تواند به زیبایی آنها در اصفهان برسد.