غزل شمارهٔ ۲۵۱۷

هوش مصنوعی: زلف‌های مشکی تو مانند شانه‌ای است که عطر خوشی از خود خارج می‌کند و چشم‌هایت به گونه‌ای است که سکوت را به بیان تبدیل می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که ادعا می‌کند قیامت برپا نخواهد شد، کجاست؟ تا در آن لحظه‌ی دیدنی صف محشر را تماشا کند.

هوش مصنوعی: شوق چهره دلربای او، مانند شبنمی، دامن گل را به لطافت و گرما می‌آورد.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، نمی‌توان با بی‌عدالتی عود نارس را که باعث ریختن خون بر چشمان مجمر می‌شود، در آتش انداخت.

هوش مصنوعی: در دل من جهانی وجود دارد که مانند صبح نورانی و پاک شده است و خورشید معرفت در آن می‌تابد تا روشنایی‌اش از کجا آغاز شود.

هوش مصنوعی: رنج و مشقت به جان انسان آسیب می‌زند و باعث می‌شود که بدن چاق و پرتر از چیزی که هست، لاغر و ضعیف به نظر برسد. در واقع، سختی‌ها و مشکلات زندگی می‌تواند تأثیر منفی بر روی سلامتی و وضعیت جسمانی ما داشته باشد.

هوش مصنوعی: جان انسان از زندان محدودیت‌های زندگی به راحتی نمی‌تواند فرار کند، زیرا تلاش و زور در مقابله با شرایط دشوار بسیار سخت و تقریباً غیرممکن است.

هوش مصنوعی: آسمان به قدری بر سرت سنگینی می‌کند که کشتی بی‌نوا نمی‌تواند به ساحل برسد و به همین دلیل، حتی دیدن خورشید هم نمی‌تواند کسی را به احساس بیاورد.

هوش مصنوعی: زمانی که غیرت در وجود خضر شعله‌ور می‌شود، تمام وجود او را فرا می‌گیرد. او نگران است که مبادا کسی از چشمه زندگی ابدی بهره‌مند شود و لب تشنه‌اش را تر کند.

هوش مصنوعی: وقتی که بدن بدون روح باشد، چه سودی دارد؟ اگر ظرفی پر از غذا بیفتد، مگر کیسه لاغر را پر خواهد کرد؟

هوش مصنوعی: از چشمان تلخ صائب، زهر بر او می‌ریزم. اگر دایه‌ام در شیر من، تلخی را شیرین کند، من در چشمانم این تلخی را حس می‌کنم.