غزل شمارهٔ ۲۵۱۰

هوش مصنوعی: عشق، که دارای شدت و شوری خاصی است، می‌تواند با وجود پوشش‌های مختلف، خود را نشان دهد و آشکار شود. مانند اینکه زخم تبخال که معمولاً نهان است، بیشتر به چشم می‌آید و نمایان‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: محبت به تدریج دل را می‌سوزاند و شعله‌ی این عشق بازیگوش، سنگ را هم می‌شکند.

هوش مصنوعی: هر کسی قادر نیست راز عشق را در دل نگه دارد، چون فقط ظرفی بزرگ می‌تواند این بار سنگین را به خوبی تحمل کند.

هوش مصنوعی: فقر و تنگدستی می‌تواند حتی نفس سرکش و شرور را نیز تحت کنترل درآورد. مانند این که وقتی ابرها بی‌باران می‌شوند، به دریا روی می‌آورند.

هوش مصنوعی: کیست که به فکرش بیفتد در دل بیکسی، تصویری نقاب‌دار از خودش داشته باشد؟ زیبایی خاص و پنهانی که در آینه‌ای از خود بی‌نیازی می‌تابد.

هوش مصنوعی: چشم‌های تنگ‌نظر از زیبایی‌ها و تجملات فرار نمی‌کنند، اما در دل خود به ظاهر خوشی‌ها مملو از زخم‌های متعدد هستند و این زخم‌ها در دل هر خوشه پرزرق‌وبرق قابل مشاهده‌اند.