غزل شمارهٔ ۲۴۶

هوش مصنوعی: ای آسمان، لطفاً از مسیر سختی‌ها و دردهای ما عبور کن و شیشه‌ای که در دستانت داری را بر روی سنگ‌های بی‌رحم زندگی‌مان نزن.

هوش مصنوعی: ما ممکن است ناتوان به نظر بیاییم، اما زمانی که کار به مراحل حساس برسد، از مغز ما نیز همانند دودی که از آتش برمی‌خیزد، نیرویی نیرومند و خلاقانه بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: عوامل خواب‌آلود که تحت تأثیر آرامش هستند، با یک قطره آب نیز می‌توانند بیدار شوند. پس از حمله ناگهانی و غافلگیرکننده‌ی دل بیدار ما، هوشیار باش.

هوش مصنوعی: هیچ مردی در ما نیست که بتواند خانه‌ ما را به آب برساند، اما جهانیان از سایهٔ دیوار ما در آسایش هستند.

هوش مصنوعی: صائب به ما می‌گوید: چگونه ممکن است که دشمن احساس خوشحالی کند، در حالی که سنگ هم در حال گریه ناله ما را می‌شنود و به حال ما آسیب می‌خورد؟