غزل شمارهٔ ۲۴۱۴

هوش مصنوعی: دلم مانند پیکانی است که در بدنم فرو رفته و باعث شده تا احساسات و دردهایم به اندازه‌ی فولاد محکم شوند. این ویرانه‌ای که در آن زندگی می‌کنم، به نهایت به یک ساختار آهنی و استوار تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: غیرت و عشق، در شرایط دشوار و سخت، بیشتر و قوی‌تر می‌شود؛ همچنان‌که داستان فرهاد نشان می‌دهد که او با تیشه‌اش کوه بیستون را می‌شکافت.

هوش مصنوعی: هرچند که زیبایی چهره معشوق با کم‌رنگ شدن خط او کم می‌شود، اما خط سیاهش به تنهایی می‌تواند دل صیادان را به دام بیندازد.

هوش مصنوعی: اشک و التماس، غرور و خودپسندی را شسته و زدوده، تا زیبایی و قامت راست او مانند شمشاد در باغ نمایان شود.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت غیرت و خشم خود آن‌قدر دندان‌هایم را بر روی جگرم فشردم که آسمان سنگدل از ظلم و بی‌رحمی‌اش شرمنده شد.

هوش مصنوعی: آزادی از هر گونه قید و بند و محدودیت به دست می‌آید، حتی وقتی که فرد احساس کند چیزی در دست ندارد. مانند سرو که از شرایط نامساعد و بی‌ثمر خارج می‌شود و به رشد و شکوفایی می‌پردازد.

هوش مصنوعی: افرادی که نادان هستند، اگر به خاطر تبریک عید خوشحال شوند، برای من چنین تبریکی خوشایند نیست و به جای شادی، وضعیت ناخوشایندی به همراه دارد.

هوش مصنوعی: صائب می‌گوید کسانی که به بدبختی و مشکلات فکر می‌کنند و به موفقیت‌ها توجهی ندارند، در نهایت غم و اندوه را تجربه خواهند کرد. آنها که با دیدی کوتاه فقط به مشکلات نگاه می‌کنند، هرگز شادابی و خوش‌بختی ناشی از موفقیت‌های زندگی را نخواهند چشید.