غزل شمارهٔ ۲۲۰۴

هوش مصنوعی: این چه نوشته‌ای است و این چه چهره‌ای است! این چه آینه‌ای است و این چه کثیفی یا زنگ زدگی که بر آن نشسته است؟

هوش مصنوعی: این چه زیبایی است که در چهره تو نمایان است؟ این چه نشانه‌ای است که در ابرو و صورتت می‌درخشد؟ این چه جذابیتی است که شبیه به اثرات جادویی به نظر می‌رسد؟

هوش مصنوعی: این چه ابروی زیبا و کشیده‌ای است و این چه لب‌های نرم و دلنوازی دارد!

هوش مصنوعی: این چه چشمی است که همیشه خواب‌آلود به نظر می‌رسد و این چه شرمی است که همیشه بیدار و هشیار است؟

هوش مصنوعی: این چه زبانی است که از آن به زهر شبیه شده و این چه لب‌هایی است که مانند شیرینی جذاب به نظر می‌رسند؟

هوش مصنوعی: این چه حالتی است که مژگان تو در دل‌ها نفوذ می‌کند و این چه نگاهی است که همیشه در حال بیمارگونه‌ای به سر می‌برد؟

هوش مصنوعی: فردی با ذهنی روشن و باهوش، به ناچار به مشکلات و فشارهای زندگی مبتلا شده است. این نشان می‌دهد که ظرفیت و ارزش او در برابر چالش‌ها قابل کاهش نیست.

هوش مصنوعی: از آن چمن که مژه‌های بازیگوش در آن حضور دارند، چشم بد دور باشد، زیرا آنجا مانند خاری در دیوار است.

هوش مصنوعی: سخنان پرشور و پرحرارت صائب، جهانیان را تحت تأثیر قرار داده و به فکر فرو برده است؛ او چه سخنانی را بیان کرده است؟