غزل شمارهٔ ۲۱۹۵

هوش مصنوعی: در وجود تو به خاطر خلوص و پاکی، نمی‌توان نشانه‌ای از رگه‌های ناپاکی پیدا کرد. مثل اینکه در آینه‌ای شفاف، هیچ زائده یا عیبی دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هر رشته موی تو حالتی منحصر به فرد دارد و هیچ کلمه‌ای در این صفحه نیست که مانند آن پیدا شود.

هوش مصنوعی: هیچ کجا نمی‌توان تصویر و زیبایی‌ای به فریبندگی آن خط زیبا و موزون را در دنباله‌ی آب زلال کوثر پیدا کرد.

هوش مصنوعی: این آشفتگی و شور و حال که در چشمان زیبایت نهفته است، در هیچ جایی دیگر نمی‌توان یافت.

هوش مصنوعی: از زیبایی خط معشوق غافل نشو، زیرا این زمان مانند دوران جوانی است که دیگر نمی‌توان آن را پیدا کرد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی در کار عشق و دل‌باختگی به خوبی پیش بروی، نباید خود را درگیر جزئیات ظاهری کنی، زیرا ریشه و مفهوم واقعی عشق در جای دیگری است و به سادگی نمی‌توان آن را پیدا کرد.

هوش مصنوعی: در زندگی، بهتر است به لذت‌ها و شادی‌ها پرداخته و از خوشگذرانی‌ها بهره ببریم، زیرا در این دنیا نمی‌توان به شادی و لذت روحانی دیگری دست یافت.

هوش مصنوعی: راز و دل‌نگرانی عاشقان همچون خورشید روشن و نمایان است و در دنیای پر آشوب نمی‌توان نامه‌ای را پیدا کرد که به این روشنی باشد.

هوش مصنوعی: به تأثیر کارهایت فکر کن، زیرا جز آینه‌ی امروز که نشان‌دهنده‌ی حال است، نمی‌توان هیچ نشانه‌ای از شمعی که بر خاک سکندر باشد یافت.

هوش مصنوعی: از خودت نزن به تیغ، زیرا که در بهشت فقط می‌توان حلقه‌ای از فتراک را پیدا کرد و هیچ راه دیگری از این رخنه وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر بر دل شکسته و پر درد خود فشاری نیاوری، مانند غنچه‌ای که در خود دردی نهفته دارد، هرگز نمی‌توانی دامن پر از زر و زیبایی پیدا کنی.

هوش مصنوعی: در آسمان ابری، نور خورشید به وضوح دیده می‌شود؛ چطور می‌توان زیبایی تو را در عمق چادر پیدا کرد؟

هوش مصنوعی: همین که زبانت را کوتاه نگه‌داری و از گفتن سخنانی که موجب پشیمانی‌ات می‌شود دوری کنی، باعث می‌شود که به مشکل و زخم‌های ناشی از آن دچار نشوی. در واقع، زمانی که ساکت می‌مانی، از شر زخم‌هایی که ممکن است بر زبان بیفتد در امان خواهی بود.

هوش مصنوعی: امروز به جز زیبایی و ارزش‌های تو، نمی‌توان شاخه‌ای یافت که میوه‌ای ارزنده و با ارزش بدهد.