غزل شمارهٔ ۲۱۹۲

هوش مصنوعی: از این نقطه، حرکت گردشی آسمان‌ها به وجود می‌آید، هرچند که ما از واقعیت‌ها و واقعیت‌های پیچیده دنیا خبر نداریم.

هوش مصنوعی: این خواب آشفته، فقط برای آنانی که دل در خواب دارند، زیبایی و جذابیت دارد و آن کسانی که بیدار و آگاه هستند، از آرزوها و خواسته‌ها بی‌خبرند.

هوش مصنوعی: زاهد بی‌مغز، که تنها ظاهرسنجی می‌کند، نمی‌تواند به عمق حقیقت و عرفان دست یابد، چرا که در دنیای پنهان و باطن، هیچ خبری از دریا و عمق معانی نیست.

هوش مصنوعی: در دل‌های دلتنگ ما که گوشه‌نشین هستیم، هیچ خبری از جبهه و بیابان نیست.

هوش مصنوعی: سرو از بی‌قراری آب در این سر، آرام و بی‌خبر از ناآرامی‌های پایین پای خود است.

هوش مصنوعی: از میان نغمه‌ها و آوازها، آوای دل‌انگیز و دل‌نواز به گوش نمی‌رسد. آن‌که دلش شیدا و پرشور است، بی‌خبر از وحشت و اضطراب آهوهای رم‌کرده است.

هوش مصنوعی: آه و ناله هیچ تأثیری بر دل‌های سخت و سنگین ندارد، چرا که در دل سنگ خارا هیچ خبری از شعله‌های سوزان نیست.

هوش مصنوعی: در چشمان و دل پاک، چیزی از دنیا دیده نمی‌شود و در این حیرت‌آور، از تماشای چیزها خبری نیست.

هوش مصنوعی: کوتاه‌نگری باعث می‌شود که روح انسان نتواند به درستی ببیند و در نتیجه، مانند سوزنی که از آن به سختی می‌توان نگاه کرد، دید محدود و ناقصی داشت. در این شرایط، خبری از نیکی و رحمت الهی مانند مسیحا وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در دل زلیخا آرزوی عشق و وصال یوسف وجود دارد، اما در تنهایی یوسف خبری از زلیخا نیست.

هوش مصنوعی: در عالم وجود، هیچ خبر یا نشانی از عنقا وجود ندارد، بلکه این عدم و نیستی است که نام و آوازه تو را شکل داده است.

هوش مصنوعی: تن، از حال و هوای پر احساسی که در دل جاری است، بی‌خبر است؛ و خم، به دلیل نشاط و شوق، هیچ اطلاعی از جوش و خروش خود ندارد.