غزل شمارهٔ ۲۱۷۷

هوش مصنوعی: در این خاک، رازها و خبرهایی نهفته است. اگر خوب بنگری، در شلوغی و ناامیدی، جواهرها و ارزش‌های گرانبهایی وجود دارد.

هوش مصنوعی: ابلیس از دور آدم را دید و به خود بالید، غافل از اینکه در زیر پای علم او، چیزی گرانبها وجود دارد که او را به زمین می‌زند.

هوش مصنوعی: اگر دل کسی آسیب بیند، در آن صورت می‌تواند در این مکان تاریک به راهی برسد، زیرا در این خانه دریاچه‌ای وجود دارد.

هوش مصنوعی: در هر آتش و بدی که در زندگی وجود دارد، عوضش چیزی وجود دارد که برای ما آماده است. نمی‌توانیم از خطرات و مشکلات در امان باشیم تا زمانی که اثری از خود بر جا بگذاریم.

هوش مصنوعی: نقطه‌ای که تو به آن می‌رسی، همان الماس مورد نظرت است. چون تو مانند گردابی هستی که هر زمان به سوی هدف خود سفر می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر موج خطرناکی که به وجود می‌آید، نشانه‌ای از نعمت و برکت است. از این دریا پا بیرون نگذار، زیرا تا زمانی که خطر وجود دارد، فرصتی هم هست.

هوش مصنوعی: مانند نخل بلند که خود به تنهایی از ثمرش بهره‌ایی ندارد، برای دیگران بارور است؛ اگر من هم ثمره‌ای داشته باشم، برای دیگران خواهد بود.

هوش مصنوعی: من که در اسارت قفس و دام شکارچی غرق شدم، چگونه می‌توانم انتظار داشته باشم که چنین کسی بداند من بال و پر دارم؟

هوش مصنوعی: چشم‌های حسود و بدخواه همیشه در کمین هستند، به ویژه برای کسی که در این باغ مانند گل زری می‌باشد.

هوش مصنوعی: در ضربه زدن به آهن سرد، قوت و توانایی آهنگر باعث می‌شود که از درون هر سنگی، آتش و جرقه‌ای نهفته بیرون بیاید.

هوش مصنوعی: اگر طوطی ما در کارش دقت کند و خوب صحبت کند، ارزشمندتر از شکر است.

هوش مصنوعی: اگر باران سنگی بیفتد، نمی‌توان آرزوی امیدوار بودن به میوه را قطع کرد، زیرا از نهالی که امید به ثمری دارد، همچنان انتظار داریم.