غزل شمارهٔ ۲۱۷۱

هوش مصنوعی: هر درخت نخل که در سختی رشد کرده، نشانه‌ای از دانش و هدایت است و هر نوحه‌ای که از این گروه سر می‌دهد، شبیه به نغمه‌ای از دل دردمندان است.

هوش مصنوعی: در غیاب دستان تو، زیبایی‌های زندگی به خاطر وابستگی‌ها و دغدغه‌های وجودم در هم گره خورده‌اند و مانند دوختی به لباس من تبدیل شده‌اند.

هوش مصنوعی: هرگاه دل تو به دنبال دنیا و لذت‌های مادی باشد، نمی‌تواند محبت و نزدیکی واقعی را احساس کند؛ در واقع، این محبت به مانند کاه بر دوش تو خواهد بود و حس واقعی را از تو دور می‌کند.

هوش مصنوعی: از دنیا و دنیازدگی مغرور نشو، زیرا ممکن است آنچه که به سمت تو می‌آید، فقط برای تنبیه تو باشد.

هوش مصنوعی: اگر روزی تو از آسمان تأمین شده، نگران نباش و فراموش نکن که شکرگزاری نیز خود نوعی sustenance و غذاست.

هوش مصنوعی: هر چیزی را که با میل و اشتیاق نگاه کنی، ممکن است تو را فریب دهد و در هر کاری که از آن دوری کنی، شخص یا چیزی می‌تواند تو را راهنمایی کند.

هوش مصنوعی: اگر کسی در این مرحله بیهوده و بی‌هدف باشد، نشان‌دهنده آن است که او به دنبال راهی برای رفع مشکلات و ناراحتی‌هایش است.

هوش مصنوعی: در جمعی که آماده سفر هستند، هر ناراحتی و زحمتی که از روزگار به وجود می‌آید، به نوعی نعمت و لطفی برای آنها محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: هر صدای ناله و آهی که انسان از دل خود به بیرون می‌فرستد، گویی به خدا نزدیک‌تر می‌شود و نشانه‌ای از وجود خداوند در درون اوست.

هوش مصنوعی: ما تحمل درد و رنج را نداریم، اما اگر بخواهیم، هر دردی که به ما برسد، در واقع درمانی از طرف غیب برای ما خواهد بود.

هوش مصنوعی: از فقر و تنگدستی گله نکن، چون برای یک روح آزاده، بی‌پولی و سختی در زندگی هم می‌تواند زیبا و دلنشین باشد.

هوش مصنوعی: صائب چه کار کند اگر نتواند دلش را بشکافد؟ با حوصله‌اش که کم است، غم عشق برایش عذاب‌آوری شده است.