غزل شمارهٔ ۲۱۶۰

هوش مصنوعی: هیچ کس مانند من به دام نگاه تو نیفتاده است، همان‌طور که هیچ‌کس چون تو را در آغوش نگرفته است.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که افرادی که به خود می‌بالند و به خودخواهی و تملک خود مشغول هستند، از این موضوع غافلند که در واقع قدرت و تسلط آن‌ها ناشی از ستم و ظلمی است که بر دیگران می‌رود. به عبارتی، آن‌ها نمی‌دانند که تهدید و آسیب‌پذیری که از چشمانشان می‌جوشد، می‌تواند عواقب ناگواری به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: از خنده تو بر من، بی‌برگ و بی‌پیشینه، مشخص است که تپش زندگی‌ات هرگز شعله‌ور نشده و آتش وجودت هیچ‌گاه به جنبش نیامده است.

هوش مصنوعی: در جهان گل و گیاه، هیچ شاخه گلی وجود ندارد که از زیبایی تو الهام نگرفته باشد و در دلش شکستن یادت را نبرده باشد.

هوش مصنوعی: چشمی وجود ندارد که خواب شمشیر را از مژگان تاریکت نیاموخته باشد.

هوش مصنوعی: در این باغ، سیب ذقنی وجود ندارد که بارها رنگ گل‌ها را از چهره زیبایت نگرفته باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که تو به کمال برسی، دل‌های بی‌پایه و سست، تحت تأثیر صدای آرام و ملایم تو قرار خواهند گرفت، بدون اینکه خودشان متوجه شوند.

هوش مصنوعی: به ما که در این روزگار سخت و تیره به سر می‌بریم رحمی کن، قبل از اینکه زیبایی و نور چهره‌ات تحت تأثیر مشکلات و غم‌ها قرار بگیرد.

هوش مصنوعی: به میخانه برگرد و از این توبه ناقص دست بردار، زیرا تا به حال پیر راهنما (مُرشد) نتوانسته تو را راهنمایی کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که در حالت بیهوشی لبخند می‌زند، هرگز پیمانه‌ای از عشق و زیبایی چشمان تو دریافت نکرده است.