غزل شمارهٔ ۲۱۵۹

هوش مصنوعی: نمی‌توانم خودم را از ناراحتی و فشار ذهنی رها کنم. این وضعیت به شدت برایم طاقت‌فرسا و سخت شده است. انگار از همه طرف تحت فشارم و نمی‌توانم فرار کنم.

هوش مصنوعی: جان من در چنگال شیر قرار دارد، زیرا زلف تو به قدری قوی است که مرا به خود کشیده و گرفته است.

هوش مصنوعی: آیا خط سبزی که از چهره گلی رنگ برمی‌آید واقعیت دارد؟ یا شاید من، به خاطر عدم توانایی خود در دیدن، نمی‌توانم آن را درست درک کنم؟

هوش مصنوعی: زندگی‌ام مانند شب قدر است و در این شب، تمام لحظات به یاد آن زیبایی است که از من دور شده است.

هوش مصنوعی: از شدت حسادت، جگرم به درد آمده و به شدت دردمند هستم؛ چون تیغ تو به خون من نیز مانند نشتر زده است و حالا رنگی دیگری به خود گرفته است.

هوش مصنوعی: وقتی از عزیزان دور شوم، به یاد آنها دلم غمگین می‌شود و مثل آینه‌ای که با آب و گوهری پاک می‌شود، دلم از غم و زنگار دوری پر شده است.

هوش مصنوعی: صائب نمی‌تواند تحمل صحبت‌های سخت و تلخ معشوق را داشته باشد، زیرا که بارها از عشق و اشتیاق خود آسیب دیده و رنج برده است.