غزل شمارهٔ ۲۱۵۱

هوش مصنوعی: عشق چیزی است که خاصیت جاودانگی را به خاک می‌بخشد و از هر دو دنیا، وجود ما در پیشگاه اوست.

هوش مصنوعی: عشق مانند پرنده‌ای است که خوشبختی ناشی از دیدن اوست و او بال و پر خود را از دو جهان می‌گستراند.

هوش مصنوعی: هرچند صدفی که حاوی آن گوهر نایاب باشد وجود ندارد، اما هر قلبی که به حس محبت و آب و عاطفه تبدیل شود، خودش محیطی برای پیدا کردن آن گوهر ارزشمند خواهد بود.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه دل من در گوشه‌ای از جهان معزول و تنهاست، اما گردون (آسمان) یکی از کسانی است که در این دل جا دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که این درخت مانند سرو زیبا میوه‌ای ندارد، اما امید دنیا در زیر سایه‌اش است.

هوش مصنوعی: هرچند دل مانند قطره‌ای از خون است، اما این خون از دریای سرسبز آسمان‌ها و به وسیله جواهرات او به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: دستی که در آغوش خواسته‌ها قرار نگیرد، جسورتر از زلف‌ها و موی کمر اوست.

هوش مصنوعی: هرکسی که از دلش ناله و گله‌ای می‌زند، باید بداند که این صدا در درون خود اوست و بهتر است از خود بیرون بیاید و با آن روبرو شود.

هوش مصنوعی: بدون عشق، دل از هر دو دنیا خسته و سرد می‌شود؛ این نعمت، نشانه تأثیر نسیم صبحگاهی اوست.

هوش مصنوعی: این دنیا و آن دنیا همگی تحت تأثیر این حالتی هستند که در نظر اول او به وجود می‌آید. این احساس و تجربه خاص، از هر دو جهان فراتر است.

هوش مصنوعی: مویی که به دور گردن شیران می‌پیچد، بر کمر او مانند یک زنجیر است.

هوش مصنوعی: هر نخ از پیراهن روشنایی مانند کمندی است که پروانه را به خود جلب می‌کند؛ شهامت پروانه ناشی از بال و پرش نیست.

هوش مصنوعی: در حالت بی‌خیالی و رهایی از دغدغه‌ها، به حقیقتی پی خواهی برد که در وجود و هستی، نفع هر دو جهان در سفر بی‌خطر و آزاد است.

هوش مصنوعی: اگر کسی در جستجوی یوسف گمشده‌اش است، بهتر است از کسی که بی‌خبر است بپرسد، زیرا او شاید به اطلاعاتی دسترسی داشته باشد که دیگران ندارند.