غزل شمارهٔ ۲۰۴۵

هوش مصنوعی: دل‌های آرام و بی‌خبر از دنیا، به هیچ دردی نمی‌خورند. باید به کسی که دلش در تلاطم و اضطراب است، رحم کرد.

هوش مصنوعی: آتش شعله‌ور از دامن طبیعت بی‌نیاز است و شوق و هیجان من به نسیم بهار وابسته نیست.

هوش مصنوعی: اگرچه به نظر می‌رسد که هدایت و کنترل من در دست است، اما واقعاً اختیار و انتخابی ندارم، مانند کودکی که تازه سوارکاری را یاد گرفته است.

هوش مصنوعی: سیل عظیم و پرشتاب به زودی به دریا می‌رسد و من از دنیای مادی و جسمانی خود به خاطر بی‌اهمیتی و گذراییش، چیزی ندارم.

هوش مصنوعی: در این دنیا، هیچ چیز به اندازه یک خاری در مسیر زندگی نمی‌تواند از مساعدت و کمک روزگار بالاتر باشد.

هوش مصنوعی: اندیشه‌های ساده و بی‌پایه، مانند تیرهایی که به کمان نیفتاده‌اند، در عمل تأثیری ندارند و نمی‌توانند به نتیجه‌ای دست پیدا کنند. همچنین، نتیجه‌ای که از چوب دار می‌گیریم، نشانه‌ای از سرنوشت تلخی است که نتیجه‌ی افکار و عمل‌های بی‌اساس را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: چرا بی‌دلیل مانند موج دست و پا بزنیم؟ دریای بی‌قراری ما هیچ کناری ندارد.

هوش مصنوعی: علاقه به دنیا از وجود انسان جدا شده و او مانند درخت سرو، آزاد و رها از جریان این جویبار زندگی می‌باشد.

هوش مصنوعی: پروانه نباید به خاطر عشقش به روشنایی چراغ جانش را به خطر بیندازد، زیرا عشق حقیقی نیازی به چنین شرمی ندارد.

هوش مصنوعی: غواص که در عمق دریا مشغول جست‌وجو است از بی‌نظیری و یکتایی دریای عمیق غافل است؛ در حالی که حباب‌ها که به ظاهر زیبا و خاص به نظر می‌رسند، هیچ ارزش و اصلتی ندارند و در واقع چیزی از خود ندارند.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر تشنگی و گرسنگی به بزرگان پناه می‌برد، غافل است از اینکه در این کوه‌ها هیچ آبی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: صائب بگو، که محبت واقعی برای معشوق تنها با کلمات شیرین و دلنشین ممکن است و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جان عاشق را زنده کند.