غزل شمارهٔ ۲۰۰۵

هوش مصنوعی: موج شراب و موج آب جاودانگی یکی هستند، هرچند که ظاهر آنها با هم متفاوت است، ولی در حقیقت، نوا و لحن آنها یکی است.

هوش مصنوعی: هر موجی از این دریا می‌خروشد، حتی اگر صد هزار دست به دعا بلند شود، همه آن دعاها یکی است.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی به کعبه بروی و اگر هم بخواهی به سومنات، نگران تفاوت مسیرها نباش. دلیلش این است که تنها یک راهنما وجود دارد.

هوش مصنوعی: ما و شما نتیجه جدایی و فاصله‌ای هستیم که با هم داریم. اگر صد دل هم به هم نزدیک شویم و آشنا شویم، در واقع به یکدیگر تبدیل می‌شویم و یکی می‌شویم.

هوش مصنوعی: هر کس که در خوشنودی محبوب غرق شود، شیرینی سرنوشتش با شیرینی نیشکر برابر است.

هوش مصنوعی: در نگاه کسی که دید پاک و روشنی دارد، تفاوت و امتیازی میان افراد وجود ندارد. مانند خورشید که برای همه یکسان می‌تابد و سایه‌ای که ایجاد می‌کند، بر همه‌ی انسان‌ها، چه شاه و چه گدا، یکسان است.

هوش مصنوعی: کسی که مانند سرو و صنوبر است، به تغییرات و نوسانات فصل‌ها اهمیت نمی‌دهد. او تحت تأثیر سرما و گرما قرار نمی‌گیرد و ثبات خود را حفظ می‌کند.

هوش مصنوعی: بدون نوشیدنی و همراهی، غم از دل نمی‌رود. این درد تنها یک پزشک و یک درمان دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه شکل و ظاهر ما یکی است و دیگران شش صورت متفاوت دارند، اما از نتیجه و پیروزی ناامید نیستیم، چرا که خدای ما یکی است.

هوش مصنوعی: عقلای قوم می‌دانند که پیروزی در دست کیست؛ هرچند دانه‌ها به تعداد زیاد باشند و آسیاب یکی باشد.

هوش مصنوعی: ما از آنچه می‌گوییم شانه خالی نمی‌کنیم. مانند قلمی که بر روی کاغذ می‌نویسد، هرچند دل ما ممکن است دچار دودلی یا دوپارگی باشد، اما حرف ما همیشه واحد و یکسان است.

هوش مصنوعی: صائب چگونه می‌تواند از ظلم و ستم معشوقش شکایت کند؟ زیرا در هر جایی که عشق وجود دارد، بی‌وفایی و وفاداری هر دو به هم مرتبط‌اند و نمی‌توان آنها را جدا کرد.