غزل شمارهٔ ۱۹۴۹

هوش مصنوعی: آرزو دارم جامی که از خون بی‌ریا و صداقت پر شده باشد، داشته باشم. همچنین آرزو دارم که لعل یا سنگ قیمتی ای که نورش از کمر کوه طور می‌درخشد، نصیبم شود.

هوش مصنوعی: جهان برای من به نظر کوچک‌تر می‌آید و دل من هم در این تنگنای زندگی، آرزوهای زیادی دارد که به آن‌ها می‌اندیشم.

هوش مصنوعی: با قدرت و استقامت که از آن برخوردارم، آرزو دارم که به مانند موم به سمت جمعی نیکو بروم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در محفل شادمانی و بزم، در حالی که عقل و خرد شخص تحت تأثیر قرار گرفته، او به دنبال چیزی است که از آنچه در دست دارد بهتر باشد. آرزوی او این است که چیزی با ارزش‌تر از حالت مستی و عیش و نوش را به دست آورد.

هوش مصنوعی: مردم به خاطر اشتیاق شیرینی خواب ندارند و من هم به خاطر سرنوشت منصور، آرزوهایی در دل دارم.

هوش مصنوعی: زندگی به من شیرینی و خوشی بخشیده، اما دوست دارم که بی‌پرده و بدون حجاب، به دیدن زنبورهای عسل بروم.

هوش مصنوعی: به حدی لطیف و نازک شده‌ام که دیگران تصور می‌کنند کشیدن کمرم به اندازه‌ای کوچک است که مانند کمر یک مورچه است و این برایم آرزوست.

هوش مصنوعی: در این زمان که به سر می‌بريم، آرزو دارم فکر و اندیشه‌ام به زیبایی شعر مشهور باشد.