غزل شمارهٔ ۱۷۶۲

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶۲

ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

پی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است

لباس تقوی ما را فروغ گل برقی است

کتان توبه ما را شکوفه مهتابی است

برای زیر و زبر کردن بنای صلاح

هوای ابر و نسیم بهار سیلابی است

ز برق و باد قدم وا کن که شبنم و گل

به روی آینه از دست رفته سیمابی است

اگر چه دولت بیدار گلشن است بهار

برای مردم بیدرد، پرده خوابی است

ز فکر ساقی و ساغر، حباب آسوده است

هوا بر تنک ظرف، باده نابی است

به کیش ما که وضو دست شستن از جان است

ز خویش هر که تهی گشته است، محرابی است

به هر رهی که روی، می رود به خانه حق

ز هر دری که درآیی، ز معرفت بابی است

به لاغری خط پاکی ز فربهی بستان

وگرنه هر سر موی تو تیغ قصابی است

به احتیاط سخن کن که دولت بیدار

در آن حریم که صائب بود، گرانخوابی است

برگردان به زبان ساده

ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است

پی کشیدن دل هر بنفشه قلابی است

هوش مصنوعی: جهان پر از زیبایی‌های طبیعی است اما گاهی اوقات، دلخواهی که از این زیبایی‌ها داریم، نشانه‌ای از ناپایداری و فریبندگی است. به عبارتی، برخی چیزها که به نظر خوشایند می‌رسند، ممکن است واقعی نباشند و تنها ظاهری فریبنده داشته باشند.

لباس تقوی ما را فروغ گل برقی است

کتان توبه ما را شکوفه مهتابی است

هوش مصنوعی: لباس پرهیزکاری ما، مانند نور گل‌های درخشان است و توبه ما به مانند شکوفه‌های نقره‌ای مهتاب می‌باشد.

برای زیر و زبر کردن بنای صلاح

هوای ابر و نسیم بهار سیلابی است

هوش مصنوعی: برای اصلاح و بهبود وضعیت درست و نیک، باید از هوای ملایم و باران بهاری بهره برد که مانند سیلابی، تحولی به وجود می‌آورد.

ز برق و باد قدم وا کن که شبنم و گل

به روی آینه از دست رفته سیمابی است

هوش مصنوعی: از آب و هوای تند و سرعت عمل دوری کن؛ زیرا شبنم و گل به مانند تصاویری که بر روی آینه باقی نمانده‌اند، زودگذر و ناپایدار هستند.

اگر چه دولت بیدار گلشن است بهار

برای مردم بیدرد، پرده خوابی است

هوش مصنوعی: اگرچه خوشحالی و نعمت مانند گلزار در بهار برای مردم بی‌احساس و بی‌درد وجود دارد، اما در واقع این خوشی تنها یک خواب و خیال است.

ز فکر ساقی و ساغر، حباب آسوده است

هوا بر تنک ظرف، باده نابی است

هوش مصنوعی: هوا به دلیل فکر ساقی و جام پر از شراب، آرام و خنک است و در ظرف کوچک، باده‌ای ناب و خوشمزه وجود دارد.

به کیش ما که وضو دست شستن از جان است

ز خویش هر که تهی گشته است، محرابی است

هوش مصنوعی: در مذهب ما، وضو گرفتن و شستن دست‌ها به معنای پاکسازی روح و جان است. هر کسی که از خود خالی شده، به نوعی به منزلت و مقام بالایی در عبادت رسیده است.

به هر رهی که روی، می رود به خانه حق

ز هر دری که درآیی، ز معرفت بابی است

هوش مصنوعی: هر کجا که بروی، به سوی حقیقت و راستین می‌روی و از هر طریقی که وارد شوی، درهای دانش و آگاهی به روی تو گشوده است.

به لاغری خط پاکی ز فربهی بستان

وگرنه هر سر موی تو تیغ قصابی است

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از چاقی خلاص شوی، باید خطی از پاکی را نیز جذب کنی، وگرنه هر یک تار موی تو به تیغ قصابی تبدیل خواهد شد.

به احتیاط سخن کن که دولت بیدار

در آن حریم که صائب بود، گرانخوابی است

هوش مصنوعی: با احتیاط صحبت کن، زیرا در این مکان که عاقلی وجود دارد، کس خواب سنگینی دارد و در حالت غفلت است.

غزل شمارهٔ ۱۷۶۲

اطلاعات

برگردان به زبان ساده