غزل شمارهٔ ۱۷۳۷

هوش مصنوعی: پایداری حکومت خوب به استحکام کوه شباهت دارد و امنیت باغ مانند دیواری است که هیچ صدایی به آن نفوذ نمی‌کند.

هوش مصنوعی: چه زمانی است که تو لب به لب پیاله بگذاری؟ زیرا در اینجا، زیبایی تو مانند آیینه‌ای است که چشم بدبین را منعکس می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر به کسانی که فقط به دنبال لذت هستند، بی‌اعتنایی کنی، نمی‌دانی که وقتی گل بر روی زمین می‌افتد، دیگر به راحتی می‌توان آن را چید و به دست آورد.

هوش مصنوعی: فریب دختری را نخور که از گل رز پوشیده است؛ تو نمی‌دانی که این دل تیره و تار او زیر پرده‌ای از زیبایی پنهان شده است.

هوش مصنوعی: چرا هر کسی که به تو نگاه می‌کند، به زیبایی تو دل نمی‌بازد؟ چه حسرتی دارد که زیبایی چهره‌ات هیچ جای خط و چین و چروکی ندارد.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم غرور زیبایی‌ات با تو چه کار خواهد کرد، زیرا تو از زیبایی مستی و این خواب، بسیار عمیق و سنگین است.

هوش مصنوعی: به دقت به نصیحت‌های صائب گوش کن، زیرا از اندرزهای او می‌توان به زیبایی و عمق انسانی پی برد.