غزل شمارهٔ ۱۵۶۸

هوش مصنوعی: در دوران خوشی و ناخوشی، حال من همیشه یکسان است. هرچند که فصل‌ها تغییر می‌کنند، اما احساس من نسبت به سال‌ها ثابت و یکسان باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: همیشه طمع و ولع به خاطر دیگران وجود دارد، در حالی که حال این نابینا و بی‌نظاره مانند افرادی است که چیزی نمی‌بینند و نمی‌توانند تشخیص دهند.

هوش مصنوعی: تلاش و کوشش کسی که دارد برای دیگران کار می‌کند، ممکن است بی‌حاصل بماند، در حالی که تلاش صاحب مال و تلاش کارگر هر دو به نوعی در حال خدمت به دیگران است.

هوش مصنوعی: هر لحظه افرادی که به شهوت و خواسته‌های دنیوی اهمیت می‌دهند، هدف جدیدی دارند، اما دل این جمعیت در نهایت به یک چیز معطوف است و سرنوشت آنها شبیه به پیش‌بینی‌های رمال‌هاست.

هوش مصنوعی: در برابر سوزنی که با یک چشم، جهانی را می‌بیند، جواهر عیسی و سنگ زبرجد دجال یکسان هستند.

هوش مصنوعی: برای افرادی که از زندگی در این دنیا دلسرد شده‌اند، شادی در مرگ و آزادی کودکان به یک معنا و مفهوم است.

هوش مصنوعی: اگر دل انسان نرم و مهربان باشد، مشکلات دنیا ساده‌تر می‌شود، زیرا مشکلات و آرزوها به هم مرتبط هستند و می‌توان به آسانی آنها را مدیریت کرد.

هوش مصنوعی: ادب در محفل شراب‌خواران نیاز به نگه‌داری دارد، زیرا طبع انسان‌های پیر و حس حساس دل کودکان مشابه یکدیگر است.

هوش مصنوعی: وقتی به مکان مخصوصی که نماد وحدت و هماهنگی است رسیدم، متوجه شدم که در آنجا همه چیز به یکدیگر مرتبط و یکی است؛ حتی پر طاووس نیز در نظر من به شکلی یکپارچه به نظر می‌رسد.