غزل شمارهٔ ۱۴۷۰

هوش مصنوعی: زمانی که با افرادی که حیرت‌زده‌اند صحبت می‌کنم، نیازی به توجه به چهره آن‌ها ندارم و فقط کافی است که به دیوار نگاه کنم.

هوش مصنوعی: کاروانی با صدای طبل، در دل شب بیدار می‌شود و به سفر می‌پردازد؛ همین که یک دل بیدار داشته باشد، کافی است.

هوش مصنوعی: جنگ و جدل دروغ و تزویر به هزار روش به من حمله‌ور است، اما تنها چیزی که برای حفظ وحدت و یکپارچگی‌ام کافیست، این است که به خودم تکیه کنم و به خودم اعتماد کنم.

هوش مصنوعی: سخنران نیازی به انگیزه‌های خارجی ندارد، زیرا ذوق و استعداد او در شعر و سخن، خود به تنهایی کافی است تا او را به صحبت وادارد.

هوش مصنوعی: من آن چهره زیبا و رنگارنگی دارم مانند گل، که اگر صحبت از آن شود، همچون لعل شیرینی است که همه را مجذوب خود می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ‌چیز مانند سیل من را در مسیر خود راهنمایی نمی‌کند؛ در کار کشف و درک دنیای وسیع، فقط وجود خودم کافیست.

هوش مصنوعی: نوری که از شمعی قرضی به وجود آمده، در آتش داغی می‌سوزد و نیازی به بیداری دائمی من نیست.

هوش مصنوعی: شایعات و گفتگوهای بی‌اساس برای دل‌های روشن و ارزشمند سنگین هستند. من مانند طوطی‌ای هستم که در آینه خود زیبایی سبز و دلنشینی را می‌بیند، اما نباید به زنگار و آلودگی‌های دنیای بیرون توجهی کنم.