غزل شمارهٔ ۱۴۶۶

هوش مصنوعی: سفر پرخطر عشق به معنای برنامه‌ریزی نیست و از تدبیر به دست نمی‌آید. در این مسیر، موانع و مشکلات زیادی وجود دارد، که یکی از آن‌ها همانند زنجیر به انسان وابسته‌اش می‌کند.

هوش مصنوعی: خطر از آنجا ناشی می‌شود که افراد بی‌خود و بی‌محابا گام برمی‌دارند، زیرا در سایه غفلت و بی‌توجهی به اطراف، ممکن است به دام گرفتار شوند.

هوش مصنوعی: اگر شکرگزاری تو به اندازه کافی باشد، نیازی به زبان برای بیان آن نیست. زمانی که در گلو بغض و گریه ای به وجود می آید، نشان می دهد که درد و زنجیری در دل وجود دارد.

هوش مصنوعی: ناخن شیر به قدرت و جذابیت مژگان تو نمی‌رسد؛ هر کسی که با چشمان تو به مخالفت بپردازد، حقیقتاً قوی و شجاع است.

هوش مصنوعی: در طعم‌هایی که به شیرینی خون عادت کرده‌اند، احساس می‌شود که لبی که از پیمانه می‌نوشد، سردتر از نفس تند شمشیر است.

هوش مصنوعی: تیری که به درستی نشانه‌گیری شده، به انتقادهای نادرست بی‌توجه است. شاعر خوب سخن هم نگران این نیست که چگونه باید کلام خود را بیان کند.