غزل شمارهٔ ۱۴۶۳

هوش مصنوعی: دیدن تو برای من از هر پلک یک راه متفاوت دارد و هر رشته موی تو، یک مکان خاص برای نگاه کردن به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: چشمان عاشق وقتی به تماشای تو می‌پردازند، سیر نمی‌شوند. هر بار که نگاهی به تو می‌اندازند، به نوعی جدید و تازه است.

هوش مصنوعی: خودت را خیلی مهم جلوه نده، چون ما چشم‌انتظار دیگری هستیم و توجه‌مان به تو نیست.

هوش مصنوعی: من را نمی‌توان با زیبایی و نشانه‌های ظاهری فریب داد؛ دل من تحت کنترل و تسلط احساسات و نیروهای دیگری است.

هوش مصنوعی: چشم خورشید نمی‌تواند به‌طور مستقیم به چرخش عالم نگاه کند؛ چرا که حالتی خیره‌کننده و سوزان دارد. اما خاکستری از درخشش دیدگاه دیگری به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: اگرچه در سرنوشت با چالش‌ها روبرو شدن خطایی بزرگ است، نادیده‌گرفتن تدبیر و دعا هم خطایی دیگر به شمار می‌آید.

هوش مصنوعی: دل خونین نمی‌تواند ادعا کند که شایسته است، زیرا نشانه‌های عشق و درد در این دل متفاوت از یکدیگرند و هر کدام داستان خود را دارند.

هوش مصنوعی: کسی که با خواهش‌ها و تمایلات سنگین خود سفر می‌کند، هر لحظه از آثار و نشانه‌های او در عمق چاه دیگری دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: راهی که به مقصد می‌رسید، اکنون بسته شده و فاصله از منزل همچنان باقی است. دوری کعبه، هدف اصلی، به وسیله‌ی راهی دیگر امکان‌پذیر است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که یوسف ما به غربت نرود و از سرزمین خود جدا نشود، هر نفس او به یاد لب چاه دیگری خواهد بود.

هوش مصنوعی: زمانی که فردی از گناه خود سخن نگوید و به آن اعتراف نکند، چگونه می‌تواند از دیگران انتظار عذرخواهی و بخشش داشته باشد؟ در مقابل کسانی که مهربان و بلندنظر هستند، اگر به گناهی اعتراف کند، این مسأله متفاوت است.