غزل شمارهٔ ۱۳۶۹

هوش مصنوعی: زمانی که به فکر خودم رفتم، فرصتی که داشتم از دست رفت. وقتی فهمیدم که باید کاری انجام دهم، دیگر زمان انجام آن کار از بین رفته بود.

هوش مصنوعی: قدرت و توانایی من برای حل مشکلات و تفکر در روز و شب از بین رفته است.

هوش مصنوعی: تا وقتی که من مشغول بستن کمربند بودم، هیچ نشانی از کاروان نبود. وقتی از کمین خارج شدم، فرصت شکار از دست رفت.

هوش مصنوعی: دردهایی از ناامیدی برجا مانده که نشانه‌های کوتاهی از زندگی‌ام هستند و مثل این است که عمرم همچون شعله‌ای روشن و سریع، به تدریج از دست رفته است.

هوش مصنوعی: وقتی که تمرکز و دقت خود را به دست آوردم، حواس و احساساتم پراکنده شدند و به من فهماندند که در زندگی، بهترین لحظات را در حالی از دست می‌دهم که تلاش می‌کنم از آن‌ها بهره‌برداری کنم.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که آگاهی داشتم، نتوانستم به عیب‌های خود پی ببرم و خودم را بشناسم، اما اکنون که این آگاهی را از دست داده‌ام، دیگر نمی‌توانم به خودم نگاه کنم.

هوش مصنوعی: زندگی پرفراز و نشیب من مانند صدفی است که وقتی از دریا بیرون آمدم، تمام دستاوردها و آنچه جمع کرده بودم به ناگاه از من جدا شد و از دست رفت.

هوش مصنوعی: به عشق گفتم که می‌خواهم کنترل و اختیار خود را به دست بگیرم، اما وقتی که توانستم اختیار را به دست آورم، عشق از دستم خارج شد.

هوش مصنوعی: عمر باقیمانده‌ات را بیهوده صرف نکن، زیرا نباید همیشه از دست رفتن روزها و زمان را بهانه کنی.