غزل شمارهٔ ۱۳۴۶

هوش مصنوعی: هر کسی که از خود بی‌خود شد، وارد دنیای عشق و احساسات شد. کسانی که با شور و شوق به عشق نزدیک شدند، به خانه‌ای پای گذاشتند که مملو از عواطف و دلبستگی‌هاست.

هوش مصنوعی: درختان گل‌ها را با دستان نازک خود بالا بردند و در سایه‌سار سرو خوش‌رفتار، بر دل‌ها تاثیر گذاشتند.

هوش مصنوعی: زمانی خوش است که فردی مانند گل، با لبانی زیبا، خون‌بهای خود را در دامن قاتلش، به جای انتقام و کینه، قرار دهد.

هوش مصنوعی: پیش از این در این محفل، چنین سر و صدا و رسوایی نبود. این بنا و وجود خوب، مثل پروانه‌ای است که در جمع خوشی‌ها و زیبایی‌ها حاضر شده است.

هوش مصنوعی: آتش و روشنایی بسیار شد و در دل مجنون افتاد؛ هر زخم و داغی که بر دوش داشت، به خاطر نگاه پرشور او بود.

هوش مصنوعی: اگر دست ما به آن مقام رفیع می‌رسید، می‌توانستیم چند روزی با افتخار زندگی کنیم، اگر فقط به قلب خود اعتماد می‌کردیم.

هوش مصنوعی: گفت‌وگوی روح با جسم خاکی تنها چند روز طول می‌کشد و دریا هرگز موج را در ساحل رها نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: دهقان عشق، به شوق و آرزوهایی که در دل داریم، اهمیت می‌دهد و آنها را رشد می‌دهد. اگر به مدت کوتاهی، ما را در شرایطی همچون گل قرار دهد، می‌توانیم به زیبایی‌های خود آگاه شویم.

هوش مصنوعی: امروز دلم نمی‌خواهد که به زیبایی‌های چهره معشوق نگاه کنم، زیرا به خاطر آنکه در ابتدا، طراح سرنوشت من دیواری را به گونه‌ای ساخته که من همیشه به سمت آن متمایل باشم.

هوش مصنوعی: هر کسی که بر در خانه‌اش خوشبختی ناخواسته را دور کند و بر کسانی که از او تقاضا می‌کنند، بی‌اعتنایی کند، در واقع فرصت‌های خوب را از خود دور می‌سازد.