غزل شمارهٔ ۱۳۴۴

هوش مصنوعی: ای ظالم، درد و رنجی که از دیدن تو ایجاد شده، حقارتی کوچک بود که نمی‌خواست بر انگشت کسی بپیچد و مشکل‌ساز شود.

هوش مصنوعی: ما از شکوه ننوشتن نامه می‌گذریم، زیرا نامه‌ی ما به دست کسی نمی‌رسد که آن را بشنود و به آن توجهی داشته باشد.

هوش مصنوعی: برای کشتن من دلایل و وسایل فراوان بود، اما حال آنکه من بیمار بودم، نیازی نبود که از دیگران بپرسند.

هوش مصنوعی: سرکشی تو مانع دیدن من و عشق تو است. ای بی‌رحم، نیازی نبود که از من راه خانه‌ات را بپرسی.

هوش مصنوعی: عاشقانی که غیرت دارند، در حریم خصوصی خود هیچ‌گاه نمی‌توانند بدون وجود نظارت و مراقبت، خود را نشان دهند و از عشقشان لذت ببرند.

هوش مصنوعی: بارش باران و درخشش برق، جلوه‌ای زیبا ایجاد کرده است. اما از آن‌سو، ما نمی‌توانیم به دیگران لبخند بزنیم و خوشحال باشیم.

هوش مصنوعی: شکست و بداقبالی ما به حدی است که حتی چشمان ما هم دیگر نمانده‌اند تا دلی را شاد کنند و از روی ما کسی نمی‌تواند به آسانی زدن باده و خوشی را کنار بگذارد.

هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند در زیبایی مطلق، زیر پا را نگاه کند؟ کسی که در دوران کودکی به خاطر احساس شوق و خوشی نتوانست گل بچیند.

هوش مصنوعی: می‌توان از روی یک ورق، تمام داستان یک کتاب را فهمید، اما در دفتر روزگار این‌طور نیست که بتوانی به همین سادگی، همه‌ی تجربیات را یکی پس از دیگری ببینی و درک کنی.

هوش مصنوعی: در این لحظه که صائب به پایین‌ترین درجات رسیده و خاک راه شده است، ای بی‌رحم، تو نمی‌توانی او را نادیده بگیری.