غزل شمارهٔ ۱۳۰۳

هوش مصنوعی: دولت و ثروت هرگز برای نسل‌های آینده قابل پیش‌بینی نیست؛ چون وقتی چیزی به دست می‌آید، مشخص نیست که چه تأثیری بر رشد و پیشرفت خواهد داشت.

هوش مصنوعی: محبت مانند تیری است که از دست سرنوشت به سمت دل می‌زند و از شدت لطافت آن، فقط نشانه‌ای از آن باقی می‌ماند که تنها به صورت گرد و غبار قابل مشاهده است.

هوش مصنوعی: هر جا که آزادگی و آزادمنشی وجود داشته باشد، نشانه‌های ناامیدی و بحران مشخص نیست و درختان سرسبز، نمایان هستند.

هوش مصنوعی: بوسه‌ای می‌طلبد که بتواند دروازه‌ای برای آشنایی باز کند بر روح و جان، هرچند که مسیر این آشنایی از طریق آن دهان به روشنی مشخص نیست.

هوش مصنوعی: عمر انسان به سرعت در حال گذر است و ما در پی زندگی روزمره، غافل از این گذر زمان هستیم. نشانه‌ای از جریان زندگی مانند سبزه و آب روان، این وضعیت را نشان می‌دهد که ما درک درستی از همین حرکت و تغییرات نداریم.

هوش مصنوعی: برای اینکه خودت را بشناسی و عیب‌هایت را بفهمی، باید از خودت فاصله بگیری. همان‌طور که از تیر کجی که در آغوش کمان است، نمی‌توان عیبش را دید.

هوش مصنوعی: زمانی که آماده سفر می‌شوی، از غفلت و بی‌خبری خود آگاه می‌شوی. اما در حالت بیداری، سنگینی خواب سنگین نامشخص است.

هوش مصنوعی: کودک به خوبی می‌داند که دایه‌اش چه نعماتی دارد و از زیبایی‌های بهشت و لبن شیری که می‌دهد آگاه است، اما زشتی‌های دنیا برای کسانی که کامل نیستند، مشخص نیست.

هوش مصنوعی: افراد شرمنده و خجالت‌زده بیشتر تلاش می‌کنند تا آداب را رعایت کنند در جایی که باغبان مشخص نیست و همه آزادانه در حال رفت و آمد هستند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در رگ‌های زمین سنگ یاقوت وجود دارد، خون مرده‌ای در سکوت است، و جوهر تیغ زبان به روشنی مشخص نیست.

هوش مصنوعی: یافتن آزادگان و افراد مستقل در میان مشکلات و مصائب زندگی کار دشواری است و به راحتی نمی‌توان آن‌ها را از جمع‌های سطحی و بی‌محتوا شناسایی کرد.

هوش مصنوعی: در دوران تنهایی، به یاد می‌آورم که افکار من چقدر شبیه عطر گل است، اما وقتی در باغ گل‌ها نیستم، متوجه نمی‌شوم که چقدر ارزشمند است.