غزل شمارهٔ ۱۲۸۵

هوش مصنوعی: زندگی همچون نقش و نگاری بر روی آب است و در واقع، تنها تلاشی زودگذر و ناپایدار است. همان‌طور که موج‌ها تنها لحظه‌ای از دریا را به خود اختصاص می‌دهند و سپس دوباره به دریا برمی‌گردند، زندگی نیز به همین صورت است و به سرعت تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر خوبی‌های او، شکر کم شده و زندگی ما تنگ است، اما هر روز، چشم ما همچنان به لب شیرین او دوخته شده و چیزی بیش از یک پاسخ از او نمی‌طلبیم.

هوش مصنوعی: آسمان، که ظاهراً بسیار با ارزش و بزرگ به نظر می‌رسد، در حقیقت بیشتر از یک جام شراب نیست که از خون و درد جوانان ساخته شده است.

هوش مصنوعی: شادی و خوشحالی در دنیا تنها یک لحظه‌ی کوچک و گذرا است که در سایه‌ی درد و رنج‌های زیاد به وجود می‌آید و مانند یک نور ناچیز از ابرها نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: اگرچه محدودیت‌هایی وجود دارد که ممکن است بر قالب شعر تأثیر بگذارد، اما غبار چشمان خواب‌آلود ما تنها به اندازه‌ای است که کمی آب به آن بیفزاید.

هوش مصنوعی: اگر اراده و تلاش ما از مرزهای محدودیت‌ها فراتر رود، چیزی که به عنوان آسمان می‌بینیم، بیشتر از یک پوشش نازک نیست.

هوش مصنوعی: در برابر چشم هر کسی که از غفلت و نادانی دوری کرده باشد، زیبایی‌های بیرونی و فریبنده‌ی دنیا در واقع چیزی جز یک سراب نیست.

هوش مصنوعی: باد غرور در کلاه کسانی که در جهان خود را بالا می‌دانند، مانند هوایی است که تنها برای لحظه‌ای در یک حباب بیشتر نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: هیچ خطری کشتی را که به ساحل رسیده، تهدید نمی‌کند؛ از این دنیا توقع تغییرات عمده‌ای بیشتر از این نداریم.

هوش مصنوعی: زندگی خوشحال مانند تابش نوری است که فقط لحظه‌ای می‌درخشد و در واقع بیشتر از یک روند موقتی نیست.