غزل شمارهٔ ۱۲۸۴

هوش مصنوعی: گفت‌وگو با افرادی که نیتشان پاک نیست، خیلی زود تمام می‌شود و به اندازه‌ی یک یا دو ساعت از عمرمان ارزش ندارد، مثل شبنمی که فقط مدتی کوتاه وجود دارد.

هوش مصنوعی: گریه کردن من بعد از خنده‌های بی‌مزه فقط یک لحظه خوشحالی برای دل‌های بی‌خیال است.

هوش مصنوعی: ادعاهای بی‌مورد می‌تواند دردسرساز شود، مانند اینکه زبان تیز و بلند داشته باشی. همچنین، آواز پرنده‌ای که در زمان نامناسب می‌خواند، تنها به مدت کوتاهی شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: در کم شدن بار سنگینی که بر دوش روح انسان‌هاست، کسانی که از دنیا می‌روند، به راحتی و سریعتر به آرامش می‌رسند. تنها بار واقعی که بر دوش مریم وجود دارد، در مقایسه با چالش‌های دیگر، بسیار ناچیز است.

هوش مصنوعی: اگر کسی حاضر نباشد که به آرامش و سکوت دل دهد، از هوا و فضا چه بهره‌ای خواهد برد؟ اگر شمعی فقط با اشک روشن باشد، آن روشنایی بی‌پایان نخواهد بود.

هوش مصنوعی: به راحتی می‌توان فهمید که سنگ گرانبها به دلیل دل سیاه و بی‌اعتباری، هیچ ارزشی ندارد؛ در واقع به خاطر این شرایط، روزی که به او رسیده، کم ارزش است.

هوش مصنوعی: آرزو کردن برای بوسه و انتظار برای نزدیکی، نتیجه سادگی و ناآگاهی است؛ مانند اثر آفتاب بر چشمانی که پر از اشک هستند.

هوش مصنوعی: چرخ زمان به افراد با استعداد و روشنفکر زیاد فرصت نمی‌دهد. انسان‌های حسود فقط یک لحظه می‌توانند از خوشی‌های زندگی بهره‌مند شوند.

هوش مصنوعی: زندگی شاد و خوش نیست، صائب؛ زیرا روزی و برکت از سوی خداوند به نزدیکان اوست و این دنیا مانند آب تلخی است که در چاه زمزم بیشتر از آن نمی‌توان یافت.