غزل شمارهٔ ۱۱۳۷

هوش مصنوعی: سر من با عقل در کلاهم درگیر شده و به راستی که آن چشم سیاه من نیز از هوش و درک بسیار بهره‌مند است.

هوش مصنوعی: من به جای سخن گفتن از لب، عرق عذر را بر جبهه خود می‌ریزم و با اوج شرمساری، از گناهم رهایی یافته‌ام.

هوش مصنوعی: می‌توانم با شانه کردن زلف، دل را تحت تأثیر قرار دهم، چون آن مژگان سیاه من اثر عمیقی در دل گذاشته است.

هوش مصنوعی: من از احساس دلتنگی برای دیدار کسی، حتی در زمانی که با او هستم، می‌نوشم. این قدر حیرت و شگفتی در چشمانم وجود دارد که مانند مژگانم خشک شده است.

هوش مصنوعی: اگرچه به نظر می‌رسد که عشق همچون آتش در زندگی‌ام انقلاب کرده و خانمانم را ویران کرده است، اما در حقیقت عشق مثل خورشید، جایگاه و مقام من را بلند کرده است.

هوش مصنوعی: اگرچه به نظر می‌رسد که عشق من مانند آتش خانه‌ام را سوزانده است، ولی در حقیقت همچون خورشیدی است که مرا در مقام و مرتبه‌ای بالا قرار داده است.

هوش مصنوعی: چشم‌های من به همراه مژگانم چون زبانی از مار گرفته‌اند، زیرا هر نگاه من تحت تأثیر زهر آلودی قرار دارد.

هوش مصنوعی: چون بیدمجنون، در برابر زیبایی معشوق، سجده احساسم را انجام می‌دهم و به همین دلیل دل من به ابروی جانان متوجه و متمایل شده است.

هوش مصنوعی: صبحی از شب‌های تار من طلوع کرده است و کم کسی است که بر روزهای تاریک و غم‌انگیز من بخندد.

هوش مصنوعی: غم‌ها و سختی‌های زندگی به حدی بر من فشار آورده‌اند که احساس می‌کنم استخوان‌هایم خالی شده و مغزم مثل استخوان سخت و بی‌احساس شده است.

هوش مصنوعی: من مانند یک شیر از سایه خود دور می‌شوم، زیرا آن حیوان سرکش درونم به طرز عجیبی مرا به خود مشغول کرده است.

هوش مصنوعی: خاری که در پیراهنم گیر کرده، نشانگر دوربینی نیست. دستگاهم با نادانی من به مخملی شده که در آن گرفتار شدم.

هوش مصنوعی: من همیشه از لذت وصل بی‌خبر بودم، اما امروز وقتی به اطرافم نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که زندگی من به خاک و آرامش تبدیل شده است.