غزل شمارهٔ ۱۱۳۶

هوش مصنوعی: عشق و دلتنگی عمیق، باعث شده‌اند که من دیگر به فکر جایگاه اجتماعی یا ظاهرم نباشم و به نوعی از امکانات و نعمات ظاهری بی‌نیاز و بی‌اعتنا شوم.

هوش مصنوعی: خارها مانع پرواز و آزادی من شده‌اند، به طوری که عشق و محبت به خضر نیز نتوانسته است من را از این گرفتاری رهایی بخشد.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم امیدم را از دست بدهم، زیرا کسی که مرا در این روزهای سخت و بی‌پناهی رها کرده است، همانند بی‌پناهی در روز قیامت است.

هوش مصنوعی: اگر امید افرادی که ناامید هستند، برآورده نشود، چرا آنها باعث ناامیدی من از دنیای خودم شده‌اند؟

هوش مصنوعی: روزگارم تیره و سیاه است، اما با غیرت دل خود به زندگی ادامه می‌دهم. عشق مانند خورشید، اگرچه چراغی درون من روشن کرده، بر من مانند ماه نورافشانی می‌کند.

هوش مصنوعی: با وجود مهر و محبت آسمانی که همیشه در حال تماشای ماست، نیازی به نگرانی نیست. به اندازه کافی کافی است که بخندیم و از اتفاقاتی که بر سر ما آمده، ناراحت نباشیم.

هوش مصنوعی: سیل ویرانگری که هیچ مانعی را نمی‌شناسد، به دلیل خواب عمیق و غفلت شدیدی که بر دل و ذهن حاکم است، نمی‌تواند به راحتی جریان پیدا کند و حرکت کند. این غفلت حتی دل سنگین و بی‌تحرک را نیز تحت‌تأثیر قرار داده است.

هوش مصنوعی: کاروانی به خاطر قیمت پایین من را رها کرده است و به نظر می‌رسد که مرا به دام انداخته است.

هوش مصنوعی: غنچه‌هایی که در خواب هستند، به آرامی از دست یکدیگر گرفته می‌شوند تا نسیم صبحگاهی، روحی سبک و شاداب به آن‌ها ببخشد.

هوش مصنوعی: وقتی در دل شب وجودم را باز کردم و به واقعیت نگاه انداختم، متوجه شدم که مانند یک شمع، تمام احساسات و اشک‌هایم را صرف روشنایی و حقیقت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: صائب از احساس عذاب وجدان و پشیمانی خود می‌گوید و به این موضوع اشاره می‌کند که مانند چراغی که در دوردست از جمع خود سوخته و بی‌گناه است، او نیز از جدایی و بی‌توجهی به جمعش رنج می‌برد.