غزل شمارهٔ ۱۱۱۸

هوش مصنوعی: هیچ‌کس که با یقین و ثبات قدم پیش می‌رود، از خود تزلزل نشان نمی‌دهد. خوشی و لذت‌های دنیوی از میان مردم رفته است.

هوش مصنوعی: چشمان کسانی که به دریا تشنه‌اند، در یک لحظه به زیبایی‌های پنهان تو می‌نگرند، مانند آینه‌ای که حقیقت را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: سختی‌های زندگی برای کسانی که در فقر هستند، دشوار نیست، چون تلاش بی‌فایده مانند درخت سرو در دل سنگ را نمی‌توانند تحمل کنند، اما کودکان آزاد و بی‌قید و شرط می‌توانند این مشکلات را به آسانی پشت سر بگذارند.

هوش مصنوعی: اگر پای مورچه‌ها روی آینه برود، نمی‌توانند تصویر خود را به خوبی ببینند. اما دل ما، مانند لوحی خالی، ساده و آماده پذیرش نقش‌ها و تصویرهاست.

هوش مصنوعی: هرچند که می‌دانند زاهدان فقط ظاهر را می‌نگرند و دینی را فقط به وسیله‌ی وسایل و ظواهرش می‌شناسند، اما عارفان به طور عمیق‌تری به مسایل روحانی می‌پردازند و به دنیا و تعلقات آن بی‌اعتنا هستند.

هوش مصنوعی: آه و ناله‌ی کسانی که مورد ظلم واقع شده‌اند، فرزندان ظالم را به عذاب می‌اندازد. این تیر دل‌سوز و غم‌انگیز، از دور بر دل‌ها می‌نشیند و اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: حرص و آز، در فصل بهار زمانی که درختان بی برگ و بی سر و صدا هستند، بیشتر خود را نشان می‌دهد. در حالی که زندگی دل‌خوشان و راضی‌ها آماده استفاده از نعمت‌ها و لذت‌ها است.