غزل شمارهٔ ۱۱۱۵

هوش مصنوعی: چشم ما به خاطر خواب آشفته بسته شده و به خاطر هجوم گل‌های خوشبو، این منبع پنهان شده است.

هوش مصنوعی: برای من چه خواهد بود لبخند شیرین آن عقیق درخشان، وقتی که در پاسخ به احساس خشک من، به مانند آب حیات شده است.

هوش مصنوعی: اگر رگ جوهر او را بگشایند، خبر باز نخواهد آمد از آنچه هست، زیرا که آینه به قدری از زیبایی چهره‌اش حیران شده که نمی‌تواند چیز دیگری ببیند.

هوش مصنوعی: از شادی درد و رنجی که دارم، حال من باعث شده که ثروتمندان به شکل خندان و شاداب به نظر بیایند، مانند این که استخوان‌هایشان زیر پوستشان محکم بسته شده است.

هوش مصنوعی: هرچند که شب قدر، آن خط زیبا و شگفت انگیز من است، اما صبح چهره تو، در حالتی غمناک و دور از انتظار آمده است.

هوش مصنوعی: اگر چشمان تو با زیبایی‌شان خود را به رخ بکشند، می‌توان این ادعا را نادیده گرفت، زیرا مسکینی که در بیابان سرگردان است، به نظر می‌رسد آنگونه که باید در زندگی‌اش درک نشده است.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر مشکلات و رنج‌ها عادت کرده، در کنار نعمت‌ها و فرصت‌های زندگی، می‌تواند با آرامش و دل‌خوشی چالش‌ها را تحمل کند.

هوش مصنوعی: در دلش یک گوشه دلتنگی دارد که در آنجا، دیدن یک مور کوچک هم به اندازه‌ی سلطنت سلیمان بزرگ و با اهمیت به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: سعادت و خوشبختی در دستان او قرار دارد و هر کس که بار مشکلات و دردها را تحمل کرده، تحت تأثیر او قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: اگر دل نوخط ما رحم و محبت نداشته باشد، دور نیست که چند روز دیگر این کافر به مسلمان تبدیل شود.

هوش مصنوعی: هیچ پاکدامنی به غیر از آب زلال و جاری وجود ندارد؛ من بارها مانند شبنمی بر این گلستان نازیده‌ام.