غزل شمارهٔ ۱۰۹۷

هوش مصنوعی: زلف شب مانند عطر شیرینی است که از خوشبویی گیسوان او منتشر می‌شود و عطسه‌ای که در صبحگاه به‌طور ناخواسته از بوی او بروز می‌کند، نشان‌دهندهٔ تاثیر عطر اوست.

هوش مصنوعی: آسمان، زیبایی‌های زمین را می‌بیند و به نظر می‌رسد که این زیبایی‌ها تحت تأثیر چهره دل‌انگیز او قرار گرفته‌اند. هر کسی که به او نگاه کند، مجذوب و شیفته حضور او می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که با وجود سختی‌ها و مشکلات زندگی، همچنان شاداب و سرزنده است، نور و روشنی‌اش خواب را از چشمان من می‌گیرد. در حقیقت، وجود او مثل شعله‌ای در آسمان است که زیبایی و آرامش را به من می‌بخشد.

هوش مصنوعی: بوی پیراهن معطر او به مشام می‌رسد، به حدی که می‌توان فهمید که دیوانگان به خاطر او از دوردست‌ها دلتنگ شده‌اند.

هوش مصنوعی: عقل در اینجا به اندازه یک سر ناخن هم قدرت ندارد و تنها اشارات ابرو و حرکات او می‌تواند دل را آرام کند و گره‌های درونی را باز کند.

هوش مصنوعی: خیال محبوب، دل را از هر چیز دیگری می‌روبد و تنها نشانه‌های رفتن و ظهور او را در دل من باقی می‌گذارد، به همراه درد و آه‌های من.

هوش مصنوعی: طرز زیبایی او هیچ‌وقت قابل شمارش نیست؛ دلربایی و جذابیت او تنها به خاطر چشمان جادویی‌اش است.