غزل شمارهٔ ۱۰۷۷

هوش مصنوعی: همه محبت‌ها و توجهات او به دیگران است، در حالی که ناز و عتابش فقط مختص من است. صحبت‌های گرم او با دیگران است و برای من تنها سرنوشت تلخی به همراه دارد.

هوش مصنوعی: من حتی از کوچک‌ترین مشکل و خیری که به ضعیفان می‌رسد غافل نیستم؛ اگر یک تار مو در آتش بیفتد، تأثیر آن بر من نیز احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر روشنایی شب‌تاب آسمان، شمع خوابگاه من شود، من به خاطر زیبایی‌اش، از نور آفتاب زمین بی‌نیاز می‌شوم.

هوش مصنوعی: هر کسی که به جز حقیقت از دیگران سوال کند، مثل این است که خاکی بر دهانش می‌زنند و پاسخ او را فقط من می‌دانم!

هوش مصنوعی: حاصل سلطنت و قدرت، تنها مشکلات و دردسرهای بی‌پایان است. هر کسی که کار اشتباهی کند، مسئولیت آن بر عهده من است.

هوش مصنوعی: من افرادی را که فکرهایشان خشک و بی‌روح است با شعر نرم و دل‌انگیز درمان می‌کنم. هرکس که دچار مشکلی باشد، برای کمک به او، بوی گلاب من را همراه دارم.