غزل شمارهٔ ۱۰۵۰

هوش مصنوعی: دل در فشار و ناراحتی است و این درد به سبب ظلمی است که بر بیگناهان روا می‌شود. ظلمی که باعث می‌شود بیگناهان به سختی و درد و رنج بیفتند.

هوش مصنوعی: هرچند که تیر نگاه او زنگار زده و تند است، اما مژگان آن غارتگر دین همچنان ظالمانه و آسیب‌زننده به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: دل کندن از زیبایی چشمان تو کار آسانی نیست، چرا که مژگان بلند و خواب آلودت به مانند پنجه‌ای است که انسان را به خواب سنگینی می‌برد.

هوش مصنوعی: اگرچه چهره‌ی زیبا و جاذبتی دارد، اما اگر زلف‌های ظالمش را بر هم بزند، حمایت از ناتوانان را قوی و مستحکم می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که با افکاری محدود به دیگران اجازه می‌دهد تا به او آسیب برسانند، در واقع تنها با یک ظالم مواجه نیست، بلکه با تعداد زیادی ظلم و ستم روبرو است.

هوش مصنوعی: قلم صائب بی‌صدا، حال دلش را نشان می‌دهد، ولی اگر بخواهد به شکار معانی بپردازد، همچون شاهین بسیار قوی و بی‌رحم است.