شمارهٔ ۱۶۸

هوش مصنوعی: سگی در حال شکایت از روزگارش بود و به کسی می‌گفت که حالش چقدر بد شده و در چه وضعیتی قرار دارد. او می‌خواست دیگران بفهمند که چقدر زار و بیچاره است.

هوش مصنوعی: من نه خانه‌ام مانند پرندگان که برای استراحت به آن پناه ببرم، و نه مانند مورچه‌ها به اندوختن غله مشغولم. من با صفت قناعت و صبر زندگی می‌کنم و این ویژگی‌ها برای من ارزشمند و راه و روش من است.

هوش مصنوعی: من با یک نگاه به کسی، می‌توانم هزاران مشکل و غم را نابود کنم، به شرطی که نخواهی ببینی که چقدر نگران یا غمگین هستم.

هوش مصنوعی: چه کسی است که در زهد و تنهایی به جایگاه من برسد؟ در حالی که پوشش خواب من از خاک و سنگ است و مهره راحتی من، سختی و دشواری.

هوش مصنوعی: اگر لقمه‌ای که از دست کسی می‌خورم، حلال باشد، اشکالی ندارد که بعد از آن مرا با نیزه بزند.

هوش مصنوعی: اگر به من محبت کنند و گرمابخش باشند، می‌مانم وگرنه از اینجا می‌روم و آزاد زندگی می‌کنم. نه مانند انسان‌های خشمگین که در کینه و ناراحتی می‌نشینند.

هوش مصنوعی: اگر مانند گربه در خطر نیفتم و از دست مردم چیزی بدزدم، آنچه که افتاده باشد را به آرامی جمع می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به هیچ چیز دیگری نیازی ندارم جز همین پوستین پارینم؛ نه به برگ‌های زمستان و نه به لذت‌های تابستان.

هوش مصنوعی: کسی که جای من نشسته، در حقیقت در حالتی است که فرقی میان گلستان و مکان کثیف نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: من با این باطن و این خصوصیت چه کار کرده‌ام که مستحق تکه‌سنگ و نفرین هستم؟

هوش مصنوعی: پاسخ داد که دیگر درباره‌ی وصف خود صحبت نکن، زیرا زبان من از ستایش کردن تو گیج و حیران شده است.

هوش مصنوعی: این دو صفت زشت کافی است: تو را غریب می‌بینم و دشمن، همچنین از مردارها تغذیه می‌کنی.