قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - تغزل و ستایش صاحب دیوان

هوش مصنوعی: من چگونه می‌توانم از آن موجود زیبا و بی‌نظیر بگویم، وقتی که او دل مرا با زیبایی‌هایش برده و زلف‌هایش مرا در چنگ خودش گرفته است؟

هوش مصنوعی: اگر بر سر هر مویی عیب‌جویی کنی، گمان نکن که این باعث تغییر در سر موی من می‌شود.

هوش مصنوعی: من ارتباطی با کمان ابروی او دارم، هرچند که هیچ کمانی به اندازه ی بازوی من نیست.

هوش مصنوعی: رقیب از من پرسید که در این حال و روز چه می‌کنی؟ من هم پاسخ دادم که دل و عشق خود را گم کرده‌ام و دوباره در پی آن هستم.

هوش مصنوعی: اگر به دل خود نصیحت کنم که در عشق متعصب نباشد، چه فایده؟ وقتی رنگ سیاه زنگی را با آب می‌شویم، هنوز نشانه‌هایی از آن باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: به گرد او نمی‌توانم برسم و تلاش من بی‌فایده است، اما تا وقتی در بدنم جانی باقی مانده، به دنبالش می‌گردم.

هوش مصنوعی: صبح زود از در من وارد شد و گویی که آفتاب از سمت مشرق طلوع کرده است.

هوش مصنوعی: تا به حال نه پری را دیده‌ام و نه آدمی را، اما بهشتی که در برابر من گشوده شده، شگفت‌انگیز است.

هوش مصنوعی: اما در همه خانه‌ها هیچ‌گونه بویی از نبرد نیست، جز بوی خوش عطر و عطرینی که از نفس‌های معطر برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: اگر هزاران قطعه شعر زیبا هم بگویم، هیچ ارزشی ندارد چرا که زیبایی مانند زر نیست که قابل سنجش باشد؛ من در ترازوی خود، زیبایی را نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: وقتی او را دیدم که از وفاداری بی‌بهره است، تصمیم گرفتم که با او زمانی را سپری کنم تا به آرامش برسم.

هوش مصنوعی: من چه کرده‌ام که مانند بیگانگان و وفاداری که به عهد خود پایبند نیستند، به من با چشمی محبت‌آمیز نگاه نمی‌کنی؟

هوش مصنوعی: دل من پر از آتش و شعله است، اما در نگاه تو پیداست. وقتی به من نگاه نمی‌کنی، اشک‌هایم مانند جوی آب جاری می‌شوند.

هوش مصنوعی: من آن فردی نیستم که بخواهم برای مال و ثروت به دیگران درخواست کنم، حتی اگر این درخواست منجر به ریختن آبرویم شود.

هوش مصنوعی: هر کسی را نمی‌توان دربارهٔ داستان زندگی‌ام صحبت کرد، جز شخصی که مورد احترام و قابل اعتماد باشد.

هوش مصنوعی: اگر فرصتی باشد، به گوش خواجه برسانید که من همین اندازه که دعاگو و خیرخواه دولت او هستم، راضی‌ام.