حکایت شمارهٔ ۸

سعدی » گلستان » باب ششم در ضعف و پیری » حکایت شمارهٔ ۸

پیرمرد‌ی را گفتند: چرا زن نکنی؟

گفت: با پیرزنانم عیشی نباشد.

گفتند: جوانی بخواه چو مکنت داری.

گفت: مرا که پیرم با پیرزنان الفت نیست. پس او را که جوان باشد با من که پیرم چه دوستی صورت بندد؟

پِرِ هَفتا ثَله جُونی می‌کُند

عَشْغِ مقْری وَ خُیْ بِنی چِشِ رُوشْت

زور باید نه زر، که بانو را

گَزَر‌ی دوست‌تر که ده من گوشت

حکایت شمارهٔ ۷: توانگری بخیل را پسری رنجور بود. نیکخواهان گفتندش: مصلحت آن است که ختم قرآنی کنی از بهر وی یا بذل قربانی. لختی به اندیشه فرورفت و گفت: مُصْحَفِ مهجور اولیتر است که گلهٔ دور.حکایت شمارهٔ ۹: شنیده‌ام که در این روزها کهن پیری

اطلاعات

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌نبشته

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

پیرمرد‌ی را گفتند: چرا زن نکنی؟

گفت: مرا که پیرم با پیرزنان الفت نیست. پس او را که جوان باشد با من که پیرم چه دوستی صورت بندد؟

هوش مصنوعی: او گفت: من که پیر هستم و با زنان سالخورده رابطه‌ای ندارم، پس جوان‌ترها چه دوستی با من دارند؟

پِرِ هَفتا ثَله جُونی می‌کُند

عَشْغِ مقْری وَ خُیْ بِنی چِشِ رُوشْت

هوش مصنوعی: در این بیت، شخصی از عشق و دلبستگی‌اش به معشوق صحبت می‌کند. او به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و احساسات عمیق و شیدایی خود را به تصویر می‌کشد. در واقع، عشق او مانند گلی است که در وسط یک باغ می‌درخشد و با شدت به آن می‌اندیشد.

زور باید نه زر، که بانو را

گَزَر‌ی دوست‌تر که ده من گوشت

هوش مصنوعی: برای رسیدن به دل بانویی، نیازی به ثروت نیست، بلکه باید قدرت و اراده داشته باشی، چرا که برای او ارزش بیشتری دارد و مانند دهان من، ارزشمندتر است.