حکایت شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: یادش به خیر، زمانی که جوان بودم، از مکانی عبور کردم و به چهره‌ای زیبا نگاه کردم، در فصل تابستان که گرما به شدت می‌زد و هوا چنان داغ بود که آدم را به عرق می‌اندازد و احساس خستگی به انسان می‌دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر ضعف بشریت از شدت گرمای تابستان به سایه دیواری پناه آوردم و منتظر بودم که کسی من را با آبی تسکین دهد. ناگهان نوری از تاریکی ورودی خانه‌ای تابید، نوری که جمالش باعث می‌شد زبان فصاحت از وصف زیبایی‌اش قاصر باشد. این نور مثل روزی که از تاریکی شب بیرون می‌آید یا آب حیات که از ظلمات به بیرون می‌جوشد، درخشید. در دستش جامی بود که با برفاب پر شده بود و شکر در آن ریخته بودند و مخلوطی از عرق داشت، نمی‌دانم آیا با گل سرخ معطر شده بود یا چند قطره از گل صورتش در آن چکیده بود.

هوش مصنوعی: به طور خلاصه، از جام زیبای شراب نوشیدم و دوباره زندگی را آغاز کردم.

هوش مصنوعی: در دل من تشنگی‌ای وجود دارد که حتی آب زلال هم نمی‌تواند آن را سیراب کند، حتی اگر دریاها را بنوشم.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که هر صبح به چهره دل‌فریب او نگاه کند و خوشبختی را تجربه کند.

هوش مصنوعی: نیمه شب، شخص مستی بی‌خبر از حال خویش در حالی که بیدار است، به یاد ساقی می‌افتد و در روز قیامت خود را در حال بامداد می‌بیند.