حکایت شمارهٔ ۳۶

درویشی به جایی وارد شد که صاحب آن مکان فردی مهربان و بزرگوار بود. گروهی از انسان‌های با فضل و بلیغ در کنار آن فرد بزرگوار نشسته بودند و هر کدام شوخی و لطیفه‌ای می‌گفتند.

درویش از راه دوری آمده بود و چیزی هم نخورده بود.

یکی از آن جمع از سر احترام و ظریف‌بینی گفت: تو هم چیزی بگو.

گفت: من مانند دیگران فضل و ادبی ندارم که حرفی بزنم و چیزی هم نخوانده‌ام؛ فقط یک بیت می‌گویم و به همین از من بسنده کنید.

هم‌نشینان با میل گفتند بگو

گفت

من وقتی گرسنه باشم و در مقابلم سفره‌ی نان باشد، درست مثل مرد مجردی هستم که پشت درب حمام زنانه ایستاده.

افراد جمع متوجه وضع او و گرسنگی شدیدش شدند و سفره‌ای برای او آماده کردند.

دعوت کننده گفت: ای دوست! کمی صبر کن تا خادمان من، غذای کوفته بریان را آماده کنند.

برای آدم گرسنه نیازی به غذایی مثل کوفته و دیگر غذاهای خوشمزه و گران و رنگارنگ نیست، برای گرسنه نان خالی هم حکم بهترین غذا را دارد و مثل کوفته است.