حکایت شمارهٔ ۱۲

 یک شب در مسیر کاروان مکه به خاطر بی‌خوابی نتوانستم ادامه بدهم و به زمین نشستم و به رییس کاروان گفتم: برید و مرا تنها بگذارید.

پایِ بیچارهٔ درمانده در راهی که از کشیدنِ بارِ دشواریِ آن شترِ نیرومند هم ناتوان می‌شود، چه اندازه می‌تواند پیاده برود؟

چنان که اگر بر دو نفر یکی قوی و یکی ضعیف تنگ گیرند تا قوی لاغر شود، ضعیف از نزاری بمیرد.

ساربان گفت: ای برادر، خانهٔ کعبه برابرِ توست و رهزن در پی. اگر ره بسپری کامِ دل بری و اگر به خواب فروی رَوی به ناکام جان سپاری.

آرامیدن در شبانگاهِ کوچ در زیر درختِ خارِ بیابان خوب و دلپذیر است ولی مسافر بر سرِ‌ این خواب از کاروان باز می‌ماند و ناگزیر جان می‌سپارد.